Lordlar Kamarası

Otuzbirinci Nesil

2012-01-15T05:00:00.001+02:00

Yeniden yaşamaya başlamadan önceYapılacak işlerim varGörülecek hesaplarımKötü kişi oldum kendimleKendimden özür dilemeliyimSırf aynı şehirde yaşıyoruz diyeYakışır mı onca sokağın ırzınageçmekHem ne akla uydum da yazdım o mektubuHadi yazdım neyse,ne bok yemeye yolladım!Yeniden yaşamaya başlamadan önceİyice bir yıkanmalıyımBir çivit mavisinde çitilemeli günlerimi gecelerimiTırnaklarımı kesmeliyimSokağa çıkınca ilk iş bir maden suyu içeceğimİstanbul`da olsam İstanbul`da olsamÇocuklu bir dostum var kalkar onun evine giderdimDaha olmazsa Metin`i bulurdum.Şu ağaca yalvarayım en iyisiDiyeyim ki bre ağaçÖmrün uykuyla geçiyor nasıl olsaBir sefer de ben gireyim düşüne.Bi de o türlü yaşayayımBakın işte yeniden yaşamaya başlamadan önceKafama bir çeki-düzen veripDayayıp döşemeliyim içimi.Paraya kıyıp bi de kilim almalıBağdaş kurup çökmeli üstüneOtura otura belki ben de o kilime dönerimYeşili mavisi uslu.Yeniden yaşamaya başlamadan önceAdam olmanın çaresine bakmalıyımBu haytalğın sonu yok.Bi şeyler yapmalıyımKahvecilik ederim hiç değilseAvazım çıktığı kadar “Şekerli Biiir” diye haykırırımBana varmayacaklarını bile bileKızlara evlenme teklif eder gönüllerini alırımO da mı olmadı tutar çocuklara masal anlatırımBen de bir işe yararım elbetDeğil mi ya ben de insanımYalnız işte yeniden yaşamaya başlamadan önceAbaza çekmeyi bırakmalıyımCan Yücel

In An Absolute Loneliness

2011-12-17T01:52:00.001+02:00

Bundan 50 yıl sonra bir grup astronotun Mars a yapilacak ilk insanlı görev için Dünya dan ayrıldığını düşünün. O zamanın en önemli iletişim aracı sayesinde , size, yaklaşık 8 ay süren bu yolculuğun gayet başarılı geçtiği, astronotlarin biraz yorgun ama sağlık durumlarının iyi olduğu söyleniyor. Ve dönüş yoluna çıktıkları...Astronotlar , "eve" dönmek için uyuma kabilerine giriyorlar ve 7 ay sonra uyanıyorlar. O uyandıkları anda mekik ile Dünya arasında hiçbir iletişim olmadığını farkediyorlar ve sorun ne mekikte, ne de iletişim araçlarında. Dünya da o caanım Dünyamızda yaşam bitmiş. Evet ne bir mavilik ne de bir kara parçası. Yanmış ve sönmüş gibi duruyor karşılarında simsiyah. Ve bilinen evrende hayatta kalan yegane canlılar o mekiğin içindeki bitkiler ve 6 kişi.Ve bu insanlar 8 ay sonra Dünya nın bu sin haline baktıklarında sizce , tam da o anda , ne düşünürler ? O şartlarda o mekikte maksimum 6 ay daha yaşayabileceklerini düşünün. O 6 ay boyunca sizce ne konuşurlar? Ne yaparlar o mekikte ? Hayatta kalan 6 kişi. Ama gidecek hiçbir yerleri yok. Sadece altı ayları kalmış ve hiçbir şeyin anlamı yok. Mars ı anlatacak kimse yok. Tanıdıkları yok , tanımadıkları... Sevdikleri , hiç kimse ve hiçbir şey yok. 6 ay boyunca boşluğa bakacaklar ve sonra su ve erzak sıkıntısından ölecekler. Hiçbir şeyin kalmadığı bir hayatta geçirilecek 6 ay. O "kesin yalnızlık", o çaresizlik, o dram...Bence bunun üstüne biraz düşünün. Siz olsaydınız ne yapardınız ?

Hava Kirliliğinin Müellifi*

2011-12-15T17:55:00.002+02:00

Hava çok kötüydü. Sisten hiçbir bok görünmüyordu.İki sene önce bütün küfürlerime ve lanetlemelerime karşın,bir zamanlar kardanadam yaptığım, hatta bir keresinde sınıf maçı ayarlayıp kendimi yok yere evsahibi stresine soktuğum o boş arsaya yapılan "dünyanın en çirkinbinası" nın kırmızı neon ışıklı otopark tabelası, kasvetli gecenin veyanında getirdiği, astım hastalarının korkulu rüyası hava kirliliğiyle bolcakarışık, o gri sisin yutamadığı tek şeydi.

Binagerçekten çok çirkindi ve bu çirkinliğin çatısına "yuvakurulsun" diye bir de B tipi yarı açık düğün salonu inşa ediliyordu.İstemeden de olsa evlilik müessesine iyi bir gönderme yapmıştı belki ama bubile binaya olan öfkemi dindiremezdi. Yaptığım onca beddua da babamınismen tanıdığı bir öğretmen arkadaşının, bina yapılırken temeline düşüp üç ay hastanede kalmasıyla sonuçlanmıştı. Saat 04.54 tü ve ben, benisaran hatta içime işleyen bütün çirkinliklerle birlikte, sahip olmak vekaybetmek üzerine düşünüyordum.

"Eric Fromm u okuyalı çok olmuştu .Ayrıca o zamanlar kitaptaki "boş zaman pasivitesi" kavramını komik vezekice bulacak kadar doluydum.. O zamanlar hayatta çok bir sey kaybetmemiştim.Toplasan 4-5 silgi, 1-2 kalemtraş bir de toplam 63 TL değrinde madeni ve kağıtpara. Fromm ne kadar haklıydı hiç bilmiyorum. Kaybetmemenin tek yolugercekten de "olmak" tan mı geçiyordu, onu da bilmiyorum.Ama birzamanlar, tırtın birinin sunduğu "Hayatta sadece sahip olduğun şeylerikaybedersin " şeklindeki ,anında iki üç basit örnekle çürütülebecek birhipotezin saçmalığından oldukça eminim. Bir de bozkırda yaşayan birortadoğuluya beat kuşağı okutulmaması gerekliliğinden...

Bazıları sahip olduklarını kaybeder,bazıları hiç sahip olamayacaklarını, bazıları da kaybettiklerinisahiplenirler. Hangisi gerçekten daha hüzünlü ona "bugün ne giysem?"jürisi karar versin. Ama en acizlerinin ve tırtlarının son gruptatoplandığından eminim. Neyseki çevremde böylelerine yer yok. "

Bütün bu düşünceler içerisinde binaya birsüre daha baktıktan sonra, 2 yıl öncekine göre daha sakin olduğumu farkettim.Varlığına giderek alışmıştım. Kabullenmiştim bu durumu. Ona karşı halatepkiliydim , hala sevmiyordum ama artık benim için vardı. Bir şeyin varlığıgibi yokluğu da gayet tabi kabul edilebilirdi. Alışabilirdi insan. Kim bilirbelki bir gün o binanın yanına güzel şeyler inşa edilirdi de artık orayabakmaya başlardın. Ya da kısa yoldan taşınırdın ve hiçbir şeye bakmak zorundakalmazdın.

Lokum,Sucuk ve Issey Miyake Intense

2011-12-14T12:57:00.000+02:00

"Benbir keresinde 8 yaşında evden kaçtım." diye başladı hikayesine. Yanımdaoturuyordu. 8 yaşındayken evden kaçmıştı, dışarıdan bakıldığında hiç tekin birtip değildi ( yani yolda görüp göz göze gelmekten kaçınacağınız türden) ve banabakıyordu. Bense Hitler in komutanı ile sevgilisine.

Bir insanı tanımak garip bir süreçtir.Bazısını 10 yıl önce milli eğitim bakanlığı müfredatını kavrayabildiğin ölçüde,sekizinci sınıf sonunda aldığın puanların yakınlığı neticesinde tanırsın. 4yılını arkasındaki sırada geçirirsin de nerede, nasıl dayak yediğini hiçdüşünmezsin. Bilemezsin de. Ama bazısını ilk gördüğün anda anlarsın. Yumruğunereden yediğini dahi düşünürsün. Bilirsin ağladığını. Uzun süre tavanabaktığını, tavandaki çatlaklara anlamlar yüklediğini ve o tavanda hiç çatlakolmadığını...

Evden kaçmayı hiç ama hiç düşünmeyen bizkarasal iklim memur çocukları, 8 yaşındayken taso oynuyorduk. O dönem biz deağlıyorduk yalan değil. Ama hırstan ağlıyorduk. Sabah cemil e ütüldüğümüz megatasonun hırsından hem de.. O iğrenç sarı elleriyle nasıl çevirmişti tazmanyacanavarının göbeğini güneşe. Hem beni nasıl ikna etmişti de koymuştum o muhteşemkırmızıyı onun iğrenç mavileriyle yere. Gafil avlanmıştım. Cemil in usta birpokerci olduğunu unutmuştum. "Şansın gizli geometrisi" üzerinedüşünecek hiç fırsatım yoktu ki benim. Ya da o ütüldüğüm tasoyu döve döve cemilin elinden alacak bir abim. Onun için kaçamazdım ben. Değil 8 , 28 yaşında bilekaçamazdım.

İronik olan ise, çoğu western filmindeanlatılanın aksine korkak olanın değil cesur olanın kaçabilmesiydi hayatta.Sadece cesur olanlar kaçardı, korkaklar ise hırslarından ağlardı. Bir de ilkokulöğretmenlerinin tayini çıktığında...

8 yaşındaysanızve o malum çizgi filmden de nefret ediyorsanız ve de evden sadece bir sokaköteye kaçabiliyorsanız hayat sizin için gerçekten çok zor. İşte tam da o birsonraki sokakta etkisini gösterir DNA mıza kodlanmış memur geni. Hem X hem de Ykromozomuyla taşınır ve herhangi bir risk anında pompalatır hormonları güvenbezlerinden. 8 yaşında evden kaçan,tam yanımda oturan, elindeki bardağıfrukoyla ve hem silah hem köfte satılan bir dükkanın üst sokağındaki tekelbayiden alınmış yüzde 47 alkol oranıyla doldurmuş, sadece 48 saattir tanıdığımo kalıtsal hastalıktan muzdarip o "kalender" adam, bizden farklıolarak hikayesinin sonunu ölümle bitirdi, hem de en az Eşref Bey kadar hüzünlübir şekilde. Belki bir daha hiç kaçamayacağını, hiç Olimposa gidemeyeceğinidüşünerek...

Tekel Cin ve Düşleri

2011-12-12T16:04:00.008+02:00

Gecen gün beni aradi bu. Canı çok sıkkın. Patlayacak resmen. Öyle dravdan falan da degil ha , bildigin patlayacak ve "ortaya kesif bir mayi yayılacak." "Nen var olm?" dedim. "Kötüyüm abi ," dedi. " Şu şişede sıkışıp kaldım. Sözde adım cin. Ama daha kendime hayrım yok. Ne birini isteyerek çarpmışlığım var ne de kızılay daki tekel işçilerine destek vermişliğim. Anca bekledim şişede. İçmek isteyen de oldu aslında ama sıkı sıkı kapattım ağzımı. Biraz da korktum be abi. Tadımı beğenmezler diye korktum. Mazallah içip de kusan olur kendimi bir ömür suçlarım. Beni içen pişman olacağı birşey yapar diye korktum. Korka korka dünyanın en büyük hümanisti oldum abi. Hitler'e , hatta himmler 'e o pis satıciya,bile laf söyleyemedim. İnsancık ya dedim. O da savrulmuş işte bu dünyaya. Kimse sormamış ki gitmek ister misin. Bazıları sert poyrazlarla savrulmuş, bazıları ılık meltemle inmiş. Ama hepsi de aynı bataklığa düşmüş sonunda. Acı çekmişler hep. Kimse de anlatamamış bu acıyı. Çünkü hiçbir acı, en derinlerinden tut parmağında meyve bıçağının bıraktığı kuçücük kesiğin hissettirdigine kadar , hiçbiri tarif edilemez. Diyordu ya aşağıda en izbandutlarını seçiyorum diye, evet onlar da taşıyamaz bu yükü. Acı sadece tecrübe edilebilir. O yüzden ölüm hakkında söylenen, yazılan ve gösterilen her şey anlamsizdır. Çünkü kalanlarin ağzındandır. Ayrıca herkesin acı eşiği de farklıdır. Birebir aynı şartlarda aynı acıyı yaşasan bile, karşındakini yine de anlayamazsın. Sadece bir şekilde ; eğer o olursan. İşte sadece o zaman anlarsin. Ama şemsini bulmak sadece mevlanalara nasip olur. Aşk ile çok dönmen gerek,. "

Tekel cin tam da bunları anlatırken istemsizce biraz gülümsedim. Ama cin görmedi bu hareketimi. Zaten görseydi çok kırılırdı bana, bir daha da konuşmazdı. Bir de böyle atarlı pezevenk. Ama beylik laflardı bu dedikleri. Uzun süre şişede kalmış birinin zırvaları, Şişe-zırva sendromu... Ama gülümsememin altında başka bir şey de vardı. Çünkü bir kere hissetmiştim anlattığı şeyi. O olmuştum , o da ben. Ama o zamanlar çok küçüktüm, bir de sarhoştum, hatırlamıyorum.

Cin mütemadiyen sızlanmaya , insanlar hakkındaki hayıflanmalarına devam ediyordu. Güzel örnekler veriyor seni daha çok içine çekiyordu. Ona acımanı istiyordu ve bu işten bile değildi. Ben bağışıklığımı 7 yaşındayken kazanmıştım ama böyle şeylere. Değişik bir aşıyla hem de... Sağlık ocaklarının dağıtmadığı cinsten, ilkokula gelen sağlık memuru aynı pamuğu kullanarak bütün sınıf mevcuduna falan vuramazdı öyle. Ama yine de, bütün o aşının etkilerine rağmen , acıdım Cin e. Acımak istedim çünkü. "Yürü lan!" dedim en sevimli halimle. " Noldu abi, nereye ?" dedi. "Bir gezip gelelim, hem tedbil-i mekanda ferahlık vardır" Hiç itiraz etmedi. Hemen düştü peşime. Sonunda o şişesinden kurtuldu, yerine de ben çöreklendim hemen. "Güzel şişeymiş lan," dedim." Hem iyi ışık alıyo."

Geçen Gün Yine Ölüyorum...

2011-12-12T01:39:00.001+02:00

bu dizeleri yazan bir adam dahi terkedilmiş. bravo hayat.

EKLEMBACAKLILAR MAHKEMESİ

2011-12-02T13:52:00.001+02:00

"Duvar, yastığın üzerine konmuş kara sineği seyrediyordu. Yastık, -cansız varlık olduğundan mıdır bilinmez- sinekten rahatsız olmuşa benzemiyordu. Üzerindeki kılıf eskimiş olmasına rağmen temizdi. İşte bu temizliği lekeleyen küçük pislik, duvarın midesini bulandırmaya yetti. Pütürlü yüzü bir anda buz kesti, soğuk soğuk terlemeye başladı.

Şaşkın şaşkın, duvarın sarı teninden yere akan tere bakan sinek: “Ne oldu, neyin var?” diye sordu ürkekçe.

Öfkeyle cevapladı duvar:

-Neyim mi var? Neyim mi var? Midemi bulandırıyorsun küçük pislik. Serseri gibi dolaşıp, konduğun her yere pislemen beni hasta ediyor.

- Ama... ama ben... ne yapabilirim ki? Öyle aylarca kımıldamadan durmamı beklemiyorsun herhalde?

“Ne yapabilirim ha? Beyninin vücudunla doğru orantılı olması ne büyük talihsizlik, dur bakalım düşünelim, ne yapabilirsin? Hah buldum, defolup gidebilirsin.

- Ne?

- Duydun işte defol diyorum. Murdar bedenine daha fazla tahammül edemem.

- Kendimi bildim bileli buradayım. Nereye gidebilirim? Yol bilmem, iz bilmem

- Eğreti cümlelerin tebessüm etmemi sağlasa da, diyaloğun yersiz yere uzaması hastalığımı azdırıyor. Bak her yer terimden sırılsıklam oldu. Canım parkeler kabaracak; ama beyefendinin umurunda mı, yol-iz bilmezmiş. Dışarıdaki sineklerin hepsinin kıçında navigasyon cihazı takılı sanki? Defol diyorum def-ol, buraya ait değilsin.

Çaresizlik... Yapacağınız hiçbir şeyin olmaması.. Bugüne kadar, kimse nereye ait olduğunu söylememişti küçük kara sineğe. Sinek de bir an olsun düşünmemişti oraya ait olup olmadığını, hem bu aidiyet duygusu da neyin nesiydi. Yaşamak için, bir yere bir şeye ait olmak mı lazımdı illa.

Sesini çıkarmadı, sadece nasıl gidebilirim diye sordu.

Duvar, sorudan memnun; ama umursamaz bir ses tonuyla

- Tam karşındaki kapı yardımcı olacaktır sana....

Küçük kara sinek, daha duvar sözünü bitirmeden; kapının koluna kondu ve “gitmek istiyorum açılır mısın?” dedi.

Kapı, kilitli olduğunu lakin üzerindeki anahtarın onu açabilecek kudrete sahip olduğunu söyledi.

Sinek altı bacağından birini kafasına koyup düşündü. Ne tuhaf şeydi şu yaşam. Koskoca kapıyı açma kudreti, küçücük anahtara verilmişti. Düşünmek... Olur olmaz yerde, olur olmaz şeyler üstüne... Neden böyle olur hep? Yapılması gereken onca iş varken önemsiz ayrıntılara takılır bir tarafımız. Ve her seferinde öbür yanımız ”Bırak şimdi bunu, yapılacak onca iş varken sırası mı? ” diye uyarır onu. Yaşam boyu sürüp giden bu iç çekişmeden kim galip çıkar sonunda? Küçük kara sinek öbür yanının baskısına dayanamadı, -ne de olsa mendebur duvardan bir an önce kurtulmalıydı- anahtara, kapının açılması için yardımına ihtiyacı olduğunu söyledi.
Anahtar, kendi etrafında bir kere döndükten sonra “şimdi kapı açılabilir” dedi.

Bu dönüş o kadar hoşuna gitmişti ki, bir daha dönmesi için yalvardı. Anahtar, sadece ters yöne dönmesinin mümkün olduğunu, isterse bunu yapabileceğini anlattı. Sinek bunun onu çok mutlu edeceğini söyledikten sonra anahtar bir kez daha döndü. Muhteşem nümayiş karşısında gözleri kamaşan Küçük kara sinek teşekkür edip, kapıya yöneldi.

-Açılabilir misin?

Tok sesli kapı bağırdı: “Ahmak herif, ben hala kilitliyim”

Az şaşkın, daha çok memnuniyetsiz küçük kara sinek, anahtara seslendi,

-Duydun mu? Kapı hala kilitliymiş.

-İlk döndüğümde kilit açılmıştı, ama ikinci kez dönerek kapıyı tekrar kilitledim.

Sinek hevesle bir kez daha dönüp dönemeyeceğini sordu.

Anahtar, bezgin gözlerini sineğe çevirdi ve “Hayır” dedi. “Maalesef şansını kaybettin”

- Saçma, alt tarafı bir kez daha döneceksin, ne çıkar bundan?

Anahtar oralı olmadı. Sinek de vızıldanarak uzaklaştı oradan.

Olanı biteni usulca seyreden duvara dönüp, “görüyorsun işte, kapı gitmeme izin vermedi” diyen sinek, duvarın sözleri karşında ürperdi.

-Meraklanma küçük pislik, gitmek istiyorsan her zaman bir yol daha vardır, zaten senin gibiler için ideal çıkış kapı değil, baca deliğidir. Hem kimseden izin almana da gerek yok.

-BİRİNCİ BÖLÜMÜN SONU- "

i.p

Bir Sokak Köpeğinin İzdüşümleri

2011-11-29T01:37:00.001+02:00

Otogardan eve yürürken ne erişkin ne yavru, alabildiğine kirli bir köpek takıldı peşime... Acıktığını düşünüp 1-2 kraker attım önüne... Vicdanımı rahatlatmak ama daha çok gecenin ayazında peşimde dolaşmasından kurtulmak ümidiyle... Şöyle bir kokladı tekinin bile tadına bakmadan yoluna devam etti... Durdum durdu. Karşıya geçtim. Geçti. Sağa döndüm. Döndü. Evin önüne vardığımda poşettiki kekin kokusunu aldığını düşünerek çıkartıp koydum önüne. Kokladı. Yine ağzına sürmedi. Bu sefer kızdım.”Şu etrafına bir bak onca köpek açlıktan sürünürken sen yemek beğenmiyorsun Yaptığın nankörlüğün daniskası ...... git” deyip kovaladım. Zile bastım. Kapı açıldı. Girdim içeri. Kapattım kapıyı. Merdivenlerden çıkarken patileri kapının demir parmaklıklarını tırmalayan köpeğin ağlama sesi kulaklarımdaydı. Ne istiyordu bu köpek?

Bayramın son günü babannemdeydim sağdan soldan laflarken “Memuriyetten istifa ettiğini kimseye söylemedim” dedi “Ne yapıyor” dediklerinde “Ne yapsın Çalışıyor.” Diyormuş. Niye dedim. “Aman millet başlar şimdi söylenmeye “Bunca insan İşsizlikten kırılırken senin şu torunun yaptığı düpedüz nankörlük” diye”

"Dün gece uyuyamadım. Babannem geldi aklıma... Sosyal statüm onu kaygılandırıyordu. Hele günümüz koşullarında iyi denilebilecek bir işi bırakmış olmam bir türlü aklına yatmıyordu. Bana olan sevgisinden bir an olsun kuşku duymadım. Dünyada seni seven tek insan var deseler; hiç düşünmeden “Babannemdir” derim. Lakin biliyorum ki için için kızıyor bana... Peki ne yaptım ben?

Bu sabah sokak köpeği düştü aklıma... Kimbilir daha önce kimlerin peşine takılmıştı? Kimlerin önüne attığı kemiklerle yetinmemişti? Başka kimler hor görüp aşağılayıp “Daha ne istiyorsun altı üstü itin tekisin” deyip kovalamışlardı? Kaç kapı suratına kapanmıştı? Kaç tanesi daha kapancaktı? Ne farkı vardı diğer itlerden? Neyin peşindeydi? Niye yetinmiyordu önüne atılanlarla... Şu koskoca dünyada bir it neyi değiştirebilirdi ki? Bu yaptığı kendisine acı çektirmekten öteye gitmiyordu. Oysa diğerleri gibi o da kabul etseydi, itilip kakılmalara aldırmadan gayri safi kemik sayısından payına düşeni maksimize etmeye çalışsaydı; daha pragmatik olmazmıydı? Ama yapmıyordu işte. Bir türlü aklım ermedi. Ne istiyordu bu it! "

i.p.

Kelimeler

2011-11-29T01:35:00.000+02:00

"Matbaada ruhlarını kazanmadıkça anlamlı bulmuyorum kelimeleri. Kağıt kokusu olmayınca suni geliyor harfler bana... Bedenleri olduğunu inkar edemem. Lakin ruhsuzlar... Böyle oluncada çürüyüp gidiyorlar.

Bloglar yapaylaştırıyor sözcükleri. Hissizleştiriyor. Acımasızlaştırıyor. Yepyeni anlamlar yüklüyor her birine... Ve ben her anlamaya çalıştığımda şekil değiştiriyorlar. Kandırılıyorum... Belki de yeterince saygı göstermiyorum onlara. Pek de önemli değillermiş gibi üstünkörü okuyup geçiyorum. Bir yazar için tehlikeli değil mi sizce? Durun hemen kendimi bi halt sandığım yok... Lakin düşünmeden edemiyorum Dostoyevski, Steinbeck, Dickens blog yazsaydı ne olurdu? Raskolnikov ile bilgisayar ekranlarında tanışsaydık; yine de öldürür müydü o tefeci kadını...

Anlaşılır olmaya çalıştıkça bayağılaştığımın farkındayım. Kızmayın lütfen. Hepsi bu yapay sözcükler yüzünden. Kocaman kocaman anlamlar yüklüyorum üstlerine. Kaldıramıyorlar. Kalıbının adamı değiller. Bilhassa İzbandut gibi olanları seçiyorum. Yine de olmuyor. Ufak bi esintide savruluyorlar etrafa... Devasa bir balon gibi... Bir muzır çıkıp iğneyi batırıyor. Pufff... Yok olup gidiyorlar..."

i.p

Ben.

2011-11-29T01:34:00.000+02:00

"
Az önce 7-8 sene evvelki beni çağırdım... Utana sıkıla geldi... Öylesine mahcup ki ne söylesem kırılacak... Havadan sudan konuştuk ... Memnun musun dedim gelecekteki hayatından... Ne dese beğenirsiniz... “Nasıl bilebilirim ki bir gün bile yaşamadım geleceğe dair. Sana sormak lazım” Gülümsedim... “Sahi ne iş yapıyorsun” Kem küm ettim. “Çalışmıyorsun değil mi?” Ya evet ama deyip sebebini söylerken susturdu. “Bana beni anlatma” Yine güldüm. Bu sefer küçümser bir edayla... Ne biliyorsun ki hakkımda? Sanıyor musun ki ben hala senim... Sustu... “Beni özlüyor musun?” diye sordu utanarak. Pek değil dedim... Alındı... Biliyorum çok mahcup... Kim bilir içinde ne fırtınalar kopuyor... Acıdım. Yardım etmek istedim... Kabul etmedi. Hani böyleleride pek gururlu oluyor... Lafı hikayeye getirdim... Söylesene niye yazmıştın bunu? Ne anlatmak istemiştin? Bu kadar bayağı olmaya ne itmişti seni ? “Kelimelerle aram senin kadar iyi değil” dedi... Hoşuma gitti... Üstünlüğümü kabul ettirmiştim... Yüzümdeki aşağılayıcı tebessümü fark etti. O an yanıldığımı anladım. Nasıl olmuştu da yenilgiyi bu kadar kolay kabulleneceği gafletine düşmüştüm. Düştüğüm çetrefilli durumu fark ederek vurucu darbeyi indirdi... “Lakin sende olmayan bir şeye sahibim.” Kızdım ama belli etmemeye çalıştım. Bende olmayan neye sahip olabilirdi ki... İçimi kemiren meraka yenik düştüm... Pek üstünde durmaya değmezmişte lütfedip soruyormuşçasına bir tavır takınarak “Çok merak ettim kuzum bende olmayıp sende olan ne acaba” dedim. Öyle bir güldü ki... Oracıkta öldürmek istedim onu... Sinirden avucuma geçirdiğim tırnaklarımın arasından süzülen kana bakarken yok oldu ortalıktan. Bağırdım “Saygısız herif. Buraya gel çabuk.... Bende olmayıp sende olan ne var? Korkak it... Hep böyleydin zaten. Sıkışınca kaçıp giderdin. Sinsi köpek. Bir de utanmadan soruyor beni özlüyor musun diye... Zerre kadar özlemiyorum seni... Bir daha gelme... Defooollll...” Daha neler söyledim garibanın ardından lakin tek yanıt alamadım... O kadar ağır konuştum ki; bundan sonra çağırsam da gelmez. Beni zihnimi kemiren bu kurtçukla baş başa bıraktı ya... Alacağı olsun... Biliyorsanız siz söyleyin ne olur... Bende olmayıp onda olan ne var? "

i.p.

.

2011-10-16T01:26:00.000+03:00

Wolfgang Amadeus Mozart-Requiem
58 dk bu dünyadan ayrilmak için

ne güzel şeysin sen yaşın 19

2011-09-28T02:30:00.002+03:00

türk filmlerini, özellıkle 2000 sonrası iyi gerçekçi türk filmlerini çok sevdiğimi farkettim.acaba gerçekliğe yavaş yavaş alışıyor muyum yoksa büyüdüğüm için mi oldu. galiba ikincisi. artık bu dünyadan kaçmak için değil sadece keyif için izliyorum kurgu filmeri. asıl beni içine çeken filmler ilk cümlede bahsettiklerim oluyor. bunu ben de hissetmiştim geyiğine girmeyeyim diyorum ama... bi kaç film ismi vericem, çoğu zaten popüler; uzak,türev,dokuz,çoğunluk,yazgı,kader,pandora nın kutusu, sonbahar , duvara karşı, vavien ,gölgesizler ilk aklıma gelenler. izleyin izlettirin.ya da boşverin

b arada başlıktaki şarkı hoşuma gitti bayağı. mfö sağolsun

If

2011-02-05T00:01:00.005+02:00

What if there was no time?

And no reason or rhyme?

Fiyatlar yine tuzlu, çok iyi filmler yine var, ama bu çok iyi filmler -büyük çoğunlukla- yine vizyon görecek filmler. Onun dışındaki filmler sanki 'keşif' ten ziyade 'mayınlı bölge' gibi. Biletler 7'sine kadar ön satışta %10 indirimli. Detaylar da şurada ve şurada.

Bat Dünya Bat-2

2011-02-04T05:09:00.004+02:00

Burada sadece yerliler yoktu tabi. Kendisi gibi başka hak sahipleri de vardı. Onlar da aynı sebeplerle aynı kağıtlarla buraya yollanmışlardı. Fakat durumları birbirlerinden farklıydı. Kimisi yaşadığı hayattan memnundu ve burayı benimsemişti. Burayı bir basamak olarak görenler, burayı değerlendirenler de vardı. Kimisi de uyandığı her gün şikayet ediyor, her yeni güne küfürle başlıyordu.

Bir de onun gibiler vardı. Onun gibilerin en önemli özellikleri kararsızlıklarıydı. Ne burayı çok seviyor, ne de nefret ediyordu. Bazen burada geçireceği yılları değerlendirip, daha iyi bir yolculuğa daha kutlu bir "hakediş" e ulaşmak istiyor fakat kendisinde bu kararlılığı ve özveriyi bir türlü bulamıyordu.

Kendisinin hangi türe gireceğini seçemedi. Ama buradaki ilk yılında kurduğu o derme çatma baraka onun kaderini şekillendirdi. Çünkü burada geçirdiği bütün yıllar boyunca o "geçici" mekan, geçici adını koruyacak fakat o orayı hiç terketmeyecekti. Önce o barakada yaşayan bir insana, sonra da barakanın ta kendisine dönüşene kadar bu böyle devam edecek, sona yaklaştığında ise o barakaya öyle bir bağlanacaktı ki ; ondan ölesiye nefret etmesine rağmen ona gelebilecek en ufak bir zararı düşünmesi bile onu çıldırtacaktı.
Fakat önce Oblomov la tanışması gerekiyordu...

Bat Dünya Bat-1

Bat Dünya Bat-1

2011-02-02T01:38:00.002+02:00

Buraya ilk geldiğinde her şey onun için çok net ve berraktı. Burada yeni bir dünya kuracak, seçtiği bu yolu anlamlandıracaktı. Çok uzun ve zorlu bir yoldu geliş yolu. Yorulmuştu. Dinlenmesi gerekiyordu. O yüzden hemen çalışmaya başlamadı. Yerlilerle biraz zaman geçirip dillerini öğrenmek istiyordu. Fakat kalacak bir yere ihtiyacı vardı. Kendine geçici bir baraka yaptı. Derme çatma… Nasıl olsa geçiciydi o yüzden çok uğraşmadı bu iş için. Fakat bu, tembelliğinin ve ataletinin başlangıcı oldu. Burada geçireceği yılların ve umutlarının da sonu.
Önce yerlileri küçümsedi. Dilleri çok zor değildi. Kolay öğrendi. Ama bu küçümseme üstündeki ataleti daha da artırdı. Kendisinin her şeyi,ama her şeyi, kendisi istediği sürece başarabileceğine inanıyordu. Tıpkı “Düşüş” teki Jean Baptiste Clamence gibi, eğer eğitimini alırsa en iyi tenis oyuncularını bile yenebileceğini, hatta daha da ileri giderek istediği her enstrümanı çalabileceğini düşünüyordu. Fakat o zamanlar henüz Camus yla tanışmamıştı. Olric de yoktu hayatında. Sadece elinde bir belge ve boş umutları vardı. “Burası senin” “Hak ettin” demişlerdi. O da gerçekten hak ettiğini sanmış ve bu hak edişin değerli olduğunu düşünmüştü. Hatta her şeyden daha değerli…

İçki ve Seks

2011-01-31T23:14:00.001+02:00

Detaylar filan, komple müthiş.

L'estaque Under Snow

2011-01-19T21:03:00.003+02:00

Paul Cézanne, 1870

Google uyardı, Paul Cezanne'ın 172. doğum günüymüş. Başka eserleri koyma niyetindeydim ama orijinaline yakın renkte çalışma bulamadım. Bu da -sanırım özel koleksiyon parçası olduğu için- çok yakın renklerde sayılmaz ama nispeten iyi gibi.

Sessiz Bir Ölüm

2010-12-24T03:11:00.001+02:00

"
Sessiz bir olum

Simone de Beauvoir in o kisa ve vurucu öyküsünün ismi bu. Annesinin kalça problemi nedeniyle hastaneye yatırılıp teşhisinin kanser yönünde degişmesi ve 30 gün sonra gelen ölümüyle ilgili gerçekçi ve içten bir kitap.

Hastanede hep dışarıdan baktigim olum olgusuna bu defa iceriden bakmis oldum diyebilirim. Hastanelerde olum soguk ve siradandir ve genelde surpriz degildir. Olum daha cok tibbin bir basarsizligi gibi algilanir. Biri "ex" oldugunda ondan hic bahsedilmemeye, o hic
varolmamis gibi davranilmaya calisilir. İlla "olu" hakkinda konusulmasi gerekiyorsa kısık sesle ve imalarla yapilir. Ceset odadan cikarilir ve oda hemen temizlenir, yeniden steril ve parlak bir yerdir artik orasi. Yeni hastalar ve ziyaretcileri icin uygundur. Ölumuz ise haftalik/aylik/yillik istatistik raporlarinda yerini alacaktir. Hakkinda ust duzey akademik yorumlar yapilacak ve eklenecektir: elimizden geleni yaptik.

Gercekten de modern tibbin gerektirdigi her sey her zaman yapilir. Varsa aci dindirilmeye calisilir, hasta maksimum steril ve olabildiğince uzun yasatilmaya calisilir. Bazen yakinlara 'bazi seyler' ima edilir. Uzun donem bakim alan hastalarin yakinlarinda oluşan hakim duygu ise bıkkınlıktır. Hasta ne kadar sevilen biri olursa olsun bu degismez. Cunku hastaligin aksattigi hayatlar ve surekli hatirlanan bir olum olgusu vardir. Tabi bu yazdiklarim yasli ve terminal donem hastalari icin gecerli. Hasta gencse ve terminalse hissedilen aci daha da buyur. Olum yaslilar icindir sadece.

Hastanin cektigi aci buyudukce onun olmesi gerektigine olan inanc artar. Yatak yaralari ile kapli, zorlukla nefes alan, kimi zaman "canliligi surdurmek" icin makinelere bagli olan hastalar gercekten urkutucudur. Her insanin aklina şu gelir, "ölse de kurtulsa".

Acaba ölüm gerçekten de kurtuluş mudur ya da gerçekte ölüm kimi kurtarır?

Tip Simdiki haliyle 95 yasinda kanser hastalarini ameliyat edipyasamlarini 2-3 yil uzatmanin pesinde. Öyle kanserler varki tedavi edilmediginde tahmini omur 5 ay iken tedavi ile yasam 2-3 yil daha uzayabilir ama tedavinin zorlugu ve aldigi zaman hasta icin bazen cok daha yipratici olabilir.

Ben şahsen basima boyle bir sey gelse tedavi olmam diyorum hemen - en yuzeysel halimle -. Ama gercek kapimizi caldiginda en sahici duygularimizın / isteklerimizin ortaya cikacağını da biliyorum. Sonucta minicik bir lenf sisligi icin butun aksam kitap-internet karistiran, asistan pesinde kosturan da yine ayni benim, ama bu sefer daha derin yaşama ve kendimi koruma icgudumle… "

yazar : mavi

Francois Ozon.

2010-12-18T01:31:00.002+02:00

American Gangster

2010-12-03T18:13:00.003+02:00

70'lerde Amerika'daki, özellikte New York-Harlem'deki suç örgütlerini anlatan güzel bir film American Gangster. Denzel Washington filmde Harlem'in en büyük suç örgütünün liderinin şoförüni canlandırıyor. Patron ölünce ondan öğrendikleriyle ondan daha büyük bir suç örgütü kuruyor Frank Lucas rolündeki Denzel Washington. Bu örgütü kurma bölümleri fazlasıyla Godfather'ı anımsatıyor, tabii gerçek bir hikayeden esinlenmesi sebebiyle araklama gibi bir düşünceye kapılmayalım. Örgütünü ailesinin çevresinde kurması, hiçbir zaman şatafatlı bir imaj çizmemesi, normal hayatında suçla ilişkisi olmayan insanlarla vakit geçirmeleri vs. Frank Lucas bu konuda adeta ders veriyor diyebiliriz. Hele bir de bir "my man" deyişi var ki...

Filmin diğer başrol oyuncusu Russell Crowe da hikayede tam anlamıyla Memoli. Tek başına yaşayan, New York'taki polislerin çoğunun aksine rüşvet almayan, kara para aklamayan namus timsali bir dedektif. Zaten bu ilkeleri ve prensipleri sayesinde bu şebekeyi çökertme görevi onun oluyor. Film özellikle hikayenin oluşturulması kısmında biraz sıkıcı gelebilir fakat, suç alanında yapılmış en güzel filmlerden biri. Müzikleri ve atmosferi de gayet etkileyici. Bu düşüncelerim de 18 dakika fazlası olan extended versiyonla izlememin de etkisi olabilir fakat girişteki sıkıcı bölümleri atlattığınızda çok daha fazlası sizi bekliyor olucak.

The Man Who Wasn't There

2010-11-21T20:41:00.003+02:00

Eski yazılara bakarken, 7 ay önce yazmaya çalışıp sonunu getiremediğim, tozlu raflarda kalıp vitrin yüzü görememiş bu tırmalayışımı fark ettim. Hemen hemen 1,5 ( yazıyla bir buçuk) senedir tek satır yazmadığım göz önüne alınırsa koyayım amına koyayım ne olacak dedim. Yok, bir şeyden değil de kaydı yayınla tuşuna basmayı özlemişim. Bunu nicedir dinlemediğim güzelim şarkıları dinlerken yapmamın bilinçaltımla, geçmişe özlemle hiç bir alakası yok. Ben aslında siki tutmadım.

20.04.2010

Bundan bi 6 ay kadar önce Svetlin 'yazsana olm arada' dediğinde ona şöyle cevap vermiştim: ''Sevişmeyi unutmuş bir hayat kadını gibiyim, elimi kolumu nereye atacağımı bilemiyorum.'' Epey zaman oldu kamaraya uğramayalı. Aslında uğruyorum da, okuyucu olarak yani. Bu süreçte 'Spicoli diye bi ibne vardı önceden lan' diye taciz edildim sık sık. Özellikle ksp tarafından. Kendisinin beni her 'minnet'le anışında yüzümde bi gülümseme belirmiştir, bilgisine. Neyse hacılar ön bilgiyi geçiyorum artık. Ne halt etmeye geri döndün de bize bu boktan satırları okutuyosun diyosanız, festival hakkında bişeyler söylemek geldi içimden, ondandır size bu eziyetim.

Bildiğiniz, ya da bilmediğiniz, gibi 29. Uluslararası İstanbul Film Festivali dün itibariyle sona erdi. Biz de bir kez daha sebeplendik kendisinden. Bu yıl nispeten tantanalı, protestolu, üstelik biraz da öksüz geçti festival denilebilir özetle. Emek Sineması'nın yokluğunun ruhen bir şeyler eksilttiğine katılıyorum, ancak eksilttiği tek şey de bu değildi. Emek Sineması'nın yanılmıyorsam 875 kişilik devasa ve diğer festival sinemalarına oranla çok daha iyi diyebileceğimiz salonu olmayınca, festivalin hem toplam seyirci kapasitesi, hem de efektif seyirci kapasitesi düştü. Efektif derken şöyle ki, Emek olmayınca insanlar mümkün olduğunca Atlas'a yoğunlaşmış. Hak vermemek de mümkün değil. Aynı filmin hem Atlas'ta, hem Beyoğlu'nda (sabote edicem lan bu Beyoğlu Sineması'nı artık. Her yer kapanıyor, bi bunlar kapanmadı.) gösterimi varsa haliyle kim olsa Atlas'ı seçer.

Bu yıl en önemli değişikliklerden biri de izleyici profiliydi. Çevrede okuduğum kadarıyla da herkes bu durumdan şikayetçi. Hakları da var. Bu yıl festival izleyicisi resmen bok gibiydi. İzleyici de nasıl bok gibi olabilir derseniz şöyle anlatayım. Ben 'Na Putu' filmini yan koltuğumda sürekli ''Aa, hayret bişey ya'', '' Kaç kızım kaç'' gibi canlı yorumlarla izledim. Yanımdaki insan filme tek başına gelmişti. yani arkadaşıyla konuşsa yine bir elle tutulur yanı var derim. Üstelik 20li yaşlarda gayet de genç bir insandı. Bütün film keyfimin içine etti. Kimse kimseyi uyarmak zorunda değil kardeşim, kocaman insansın, ben mi söyliyim sana sessiz olun diye. Dahası da var, ben şahit olmasam da filmde telefonunu açıp konuşan teyzeler. Kahkaha atan hanım kızlarımız. Bir festival klasiği olan, ki en masumu onlar bence, yiyişen ergenler. Gayet alışık olduğumuz ve artık sindirdiğimiz, canı sıkılınca salonu terk ederek bütün salonun konsantrasyonuna tecavüz edenler. daha bu liste uzar da uzar. Güzel tarafı bu yıl filmleri epey beğendim ben. Unutmadan bir de Sinepop, Kadıköy ve City's eklendi festivale salon olarak. City's e gitmedim; fakat Kadıköy ve Sinepop'a ilk kez bu festival minvalinde gittim. İkisi de vasatın altı. Sinepop'un tuvaletleri güzel ve temizdi en azından. Üstelik eminim tüm festival izleyicilerinin gözleri yaşarmıştır ama bedavaydı tuvalet. Yine de ekranı ufak, salon çok uzundu. Yeni Rüya tadındaydı yani o da. Kadıköy Sineması'nın ise 40 yıl düşünsem aklıma gelmeyecek bir özelliği var. Salonun içindeki duvarlar beyaza boyanmış! Aydınlıkta izledik resmen filmi.

İki Film Arasındaki 7 Farkı Bulun!

2010-11-15T03:48:00.007+02:00

Dikkat! Birazdan okuyacağınız yazı çok uzun ve yer yer kopuk metinler içermektedir. Yazıdan sıkılma olasılığınız 1 e çok yakındır. O yüzden " özet geç piç " demeniz tavsiye edilmese de yerinde olacaktır. Okumayı içselleştirememiş olan fakat sağda solda bulunduğu ortamı etkileyebilmek için yazılardan bir kaç şey satmak ve prim yapmak isteyen okuyucularımız! lütfen son paragrafa ininiz.Saygılar.

İki çeşit yönetmen vardır. Birincisi bir filmi görüp çok beğenen ve o yönetmen gibi filmler çekmek isteyen. İkincisi ise piyasada bu kadar kötü filmin nasıl barınabildiğine şaşırıp daha iyisini çekebileceğini düşünerek bu işe giren. Galiba New York'ta 5 Minare yi izleyen bir çok olası yönetmen adayı sektöre ikinci tür olarak giriş yapmak isteyecektir.

Beş Minare ye geçmeden önce başka bir filmden Çoğunluk tan bahsetmek istiyorum. Yönetmeni Seren Yüce bu işin "mutfağından" derler ya gerçekten de oralardan basamak basamak gelmiş. Bence oralarda kazandığı en önemli tecrübe bir filmin iyi olması için şatafatlı olmasına hiç mi hiç gerek olmadığı düşüncesi. Çünkü bu düşünceyi Çoğunluk'a çok belirgin ve iyi bir şekilde yansıtmış ve sonuç olarak ortaya iyi bir film çıkmış. Film anlatmak istediği ana düşünceyi olabildiğince saklıyor. Bu da benim filmlerde en sevdiğim ve aradığım özelliklerden biridir. Özellikle gerçekten anlatmak istediği bir konu olan yönetmenlerden izleyici salak yerine koymamalarını beklerim. O yüzden yönetmen, ana düşünceyi kendine has bir metodla sunmalı. İşte Seren Yüce nin bu filmde başvurduğu metod : Tekrarlar olmuş. Bazı sahneleri belki 6-7 kere kullanmış. Film anında bunlar sizi rahatsız edebilir ve filmin temposunu düşürdüğünü düşünebilirsiniz. Fakat filmden çıktıktan sonra, özellikle son sahneden sonra ne kadar etkili bir yöntem olduğunu anlıyorsunuz. İşte Çoğunluk filmi bu gibi özellikleri nedeniyle New York'ta Beş Minare ile taban tabana zıt bir film.

Tamam anlattıkları konular epey farklı (aslında bir iki ortak noktası da var ya neyse) Benim asıl değinmek istediğim nokta yönetmenlik becerileri ve kurgu olacak. Çoğunluk'taki sahneler ne kadar sade ve ne kadar basit mekanlarda çekilmişse Beş Minare de bir o kadar şatafatlı ve gösterişli mekanlar ve teknikler kullanılmış.

Bütün önyargılarımı saklayarak ve önceki iki filmin eleştirilerinden dersler çıkaracağını umarak gittiğim Beş Minare nin beni en çok hayal kırıklığına uğratan kısmı ise kurgusu oldu. Fakat sağda solda okuduğum insanlar "müthiş kurgu müthiş akıcı" gibi ifadeler kullanınca acaba benim atladığım noktalar mı oldu diye filmi tekrar kafamda bir gözden geçirdim.Ve inanılmaz bir şekilde, filmin (benim tahminimce) en büyük para harcanan bölümü olan girişteki çatışma sahnesini tamamıyle unutmuşum! Evet filme belki 2-3 milyon harcayarak bir sahne koyuyorsun ve giriş sahnesi yapıyorsun ve izleyici bunu unutuyor!O senin dangalaklığın da diyebilirsiniz ama emin olun öyle değil ,keşke öyle olsaydı.İşte böyle bir kurgu var filmde.

Hele ki anlatmak istediği konular... Gerçekten bir şeyler anlatmak istemiş fakat bu düşünceleri öyle bir vermiş ki sanki 5 tane mini dizi hatta trt belgeseli izlemiş gibi hissettim kendimi. Sabah programlarında çocuğa anlatır gibi tane tane. "Bak bu adamlar eeh, bunlar cici" "Bak bir de böyle düşünceler böyle insanlar var, ama bunların konumuzla bir ilgisi yok!" Mahsun gerçekten de bu işi kıvıramıyor. Yani film bittikten sonra hiç baştan sona oturup izlememiş gibi. Çoğunluk'ta ise işte bu olayın tam tersini görmekteyiz.Biri insanın gözünü çıkarıyor, diğeri gözünü açıyor.

Ayrıca Amerika'da çekilen sahnelerin filmle ne ilgisi olduğunu anlayabilen beri gelsin.Yani "Bak biz büyüdük Amerikalarda bile film çekebiliyoruz, oluyo yani parayı verince!" demek içinse eyvallah! Ama filmde anlatmak istediğin birşeyi anlatmak istemişssen olmamış, yapamamışsın, kalsiyumu potasyumu eksik. " Acaba okyanus ötesinden birilerini mi anlatmak istiyor onu mu eleştiriyor ya da onu mu övüyor " demek istiyoruz ama diyemiyoruz. Çünkü elimizde hiç bir şey yok. (sadece saç şekli var :)

Filmin konusundan bahsetmek de istemiyorum ama radikal islami terörist bir grubun liderine bir kaç dini bilgi verererk başını öne eğdirten, bu terör örgütlerinin arkasındaki büyük silah pazarını ve bütün bir siyasi konjünktörü göz ardı etmemizi sağlayan ve sanki her şeyin bu kadar basit şeyleri bilmemekten kaynaklandığını ve cahillik olmasa herkes kardeş kardeş oynar ki gibi bir düşünceyi çocuk oyunu gibi anlatan Haluk Bilginer abimizin canlandırdığı Hacı karakterine ve bu sahneyi yazan ve yöneten "Lo Lo Mahsun" a teşekkürü bir borç bilirim.

Bir de işin oyunculuk kısmı var ki zaten eğreti Mahsun un yanında bir de Mustafa sandal'ı sanki kendisi hiç Mustafa Sandal olmamış hiç " bize gidelim beyler" hayatı yaşamamış gibi görmek hem garip oluyor hem komik oluyor.

Eleştirmediğim , itin götüne sokmadığım bir-iki yer kalmıştı o da görüntüleri ve filmin ismi. Onları da iki dakkada halledivereyim hemen. Görüntü konusunda Mahsun a pay çıkarmak ancak maddi bazda olabilir. Bastırmış parayı getirmiş adamı.Görüntü yönetmeni John de Borman ' a sevgiler.Filmin ismi ise en gereksiz ve izleyici en çok kandıran şey galiba. Bunu söyleyince büyüsü kaçıcak ama Mahsun ve Haluk Bilginer'in oynadığı karakterler Bitlis li. O yüzden filmin ismi beş minare. Başka da hiç bir geyiği metaforu cartı curtu yok.

Yani anlayacağınız kopuk,anlatmak istediğini komik ve göze batan bir şekilde anlatan, Amerika ve silah sahnelerine ve Amerikalı aktör kardeşlerimize gereksiz yere para akıtan,reklamı bol,kendisi dar,gömleği geniş bir filmle karşı karşıyayız. Sakın para falan vermeyin. İlla izlemek istiyorsanız , ya da kötü filme bir ölçüt arıyorsanız interneti bekleyin hatta DC ye bi düşssün ben size ulaştırırım.

Not: Zaten filmin kötü olduğunu Taha Akyol un milliyetteki yazısını okuyanlar hemen anlayacaktır. Zira kendileri beğenmiş! E daha fazla yoruma mahal vermiyor zat-ı alileri.

Nostradamus

2010-11-11T01:14:00.002+02:00

- Hayrola Nostradamus daldın?

Umut Sarıkaya yıllar süren bekleyiş sonunda karikatür kitabını çıkardı sonunda. Hepimiz de rahatladık, ferahladık. Şimdilik ön siparişte fakat birkaç haftaya kadar kitapçılarda yerini alar İşimdeyim Gücümdeyim. Doğum günüm falan değil bu aralar ama biri alıp hediye etse negzel olur.

November 5

2010-11-05T01:00:00.000+02:00

"Beneath this mask there is more than flesh. Beneath this mask there is an idea, Mr. Creedy, and ideas are bulletproof."

Bir Kutu Çikolata - 6

2010-10-29T03:06:00.005+03:00

Böyle güzel bir serimiz de varmış bizim, şimdi birazdan yazacaklarımı düşününce fark ettim. Gerçi daha çok Sedat'ın köşesi gibi olmuş ama katkıda bulunma sırası bana gelmiş demek ki. Voodoo girl gibi olayları derinlemesine ve detaylı analiz edemem tabii ama bunu insanlığa açıklamam gerek.

Şimdi iki insan düşünün, karşılaşıyorlar ve arkadaş vasıtasıyla tanışıyorlar falan. Daha sonra tabii ki iki insan arasındaki samimiyet çeşitli vasıtalar aracılığıyla ilerliyor. Daha sonra da "aa görüşelim, şöyle yapalım böyle edelim" şeklinde gelişiyor olaylar. Hatta bunun için Ankara-İstanbul yolculuğu planı yapılıyor, ortak müzik zevkleri sayesinde konser planı yapılıyor. Konser biletleri alınıyor, herşey öncesinden ayarlanıyor yani. Bu arada olayın kahramanıyım tabii bu hikayede.

İşte bu sırada konser saati ve gününün Manchester United-Bursaspor maçı ile çakıştığını fark ediyorum ama diyorum artık bi kere söz verdik, geri dönülmez. Zaten bugüne kadar hep maçları izledim de ne oldu, bir kere de başka bişey için maçı satayım diyorum. Öyle de yapıyorum. Oluşan samimiyete de güvenerek rahatlıkla bu kararı alıyorum. Konser sırasında da "sadece konseri dinlemeye gelmiş ne biçim herif" tepkisi almamak için resmen konseri de satıyorum. Zaten konser de pek güzel değildi. Pink Floyd tribute konserinde nasıl bir Comfortably Numb, Shine on You Crazy Diamond çalınmaz anlamadım. Rezalet. Neyse efendim ertesi güne sözler veriliyor, planlar yapılıyor ama o vakit gelince "yaa benim gitmem lazım" diyerek satışlara geliyorum. Ondan sonraki günse geçen hafta arkadaşıma sözüm vardı diyerek tüm gün satışa geliyorum. Ben kalkıp Ankara'dan gelmişim ve bu planlar 3 hafta öncesinden yapılıyor ama o gün için arkadaşa söz verilmiş nasılsa. Bunu da anlayamıyorum. Ertesi günse "oo bugün boşum tüm gün" diye yeniden plan yapılıyor ama 3 saat içinde tekrar laf gitmem lazımlara geliyor. Artık burada olayın vehameti anlaşılıyor. Yarın napıyoruz sorusuna ben dönüyorum yarın diye cevap veriliyor burda. Ondan sonrası da malum zaten, yolculuk falan filan.

Peki burda benim çıkardığım ve insanlığın görmesini istediğim ana fikir nedir; bir kız için kendi planlarınızı bozmayın. Ben o gece hayatımda belki de bir kez tanık olabileceğim Old Trafford'da Bursaspor'u izleme duygusunu geri tepmiş oldum ve karşılığında ne oldu? Piç olan konseri ve diğer olayları saymıyorum zaten. Neyse ki hatamı çabuk anlayıp Bursaspor'un Ankara'daki maçına yetişmiş oldum ve derbiyi de kaçırmadım ayrıca. Kendi kendimi affettim bunu başararak. Demem o ki, belki bir maç belki başka bişey bilmiyorum ama bu işler için satmaya değecek şeyler değilmiş bunu gördüm. Bu yazıyı da bizim Sedat kadar güzel yazamadım zaten bari onun gibi bitirmeye çalışayım;

Hayat bir kutu çikolata gibidir fakat bazen kutudan çikolata yerine pişmaniye de çıkabilir.

Nba'de Yeni Sezon

2010-10-27T17:22:00.003+03:00

Batug.com dergi çıkarmadan Nba'de sezon başlamış sayılmaz. Dergi yoğun uğraşlar sonucu bu sabah saatlerinde hazır hale geldi. 140 sayfalık dev eser.

Sayfaları şıkır şıkır çevirerek okumak için; http://batug.org/preview1011/

Pdf olarak kaydedip arşivlere atmak için; http://batug.org/preview1011/batugcom.nba.preview.pdf

Müzik Köşesi-44

2010-10-25T22:03:00.004+03:00

Eskiden haftanın müzik listesi olarak geçen bu seriyi artık müzik köşesi olarak değiştirsek daha güzel olur diye düşündüm. Zira en son listeyi yaptığımızda tarih 9 şubat'mış. Bir yıla yakın olmuş nerdeyse, yazık bize. Neyse listeye geçeyim, bundan sonra da haftadan haftaya yapma baskısı olmasın üzerimizde.

Pala Remzi

2010-10-25T16:09:00.004+03:00

Pala dedik yanlış anlaşılmasın, Danny Trejo'nun bıyıkları değil bahsettiğimiz pala. Filmde Danny Trejo'nun kullandığı aletler ve bundan dolayı kendisine yakıştırılan isim Machete (Pala). Esasında tam olarak bu anlama gelmiyormuş fakat Türkiye'deki çevirmenler sayesinde artık "Pala" olarak anılacak kendisi ve aletleri.

Robert Rodriguez filmde, Amerika-Meksika sınırında yaşayan Meksikalıların hikayelerinden yola çıkarak Amerikalıların politikası ve Meksikalılara olan bakış açılarıyla bir hayli dalga geçiyor. Robert de Niro Meksikalı düşmanı Texas valisi rolünde gayet başarılı. Zaten Danny Trejo bütün filmi tek başına taşıyabilecek bir karakter değil. Kendisine yardımcı olacak ve yükü hafifletecek oyuncular var neyse ki; Jessica Alba, Steven Segal, Michelle Rodriguez, Lindsay Lohan... Bi kere Steven Segal'i tekrar bir filmde görmek bile güzel bi nostalji kafası yapıyor. Tarantino ve Rodriguez'in bu tip kaybolup gitmiş yıldızlara yeniden hayat vermesi güzel bi yaklaşım. Daha önce de Kurt Russell'ı tekrar izlemiştik uzun yıllar sonra.

Rodriguez'in bir başka filmi Sin City'de Nancy Callahan rolüyle kalplerde çarpıntıya sebep olan Jessica Alba bu filmde bu görevi Michelle Rodriguez'e devretmiş. Zaten Lost, Avatar gibi daha önce yer aldığı yapımlardan kendisine bi sempati besliyorduk, bu filmde de hayranı olduk artık. Özellikle de filmin son kısmında ambulanstan bi iniş sahnesi var ki filmin rahatlıkla önüne geçebilir bu sahne. Bu film sırf Michelle Rodriguez için bile izlenir fakat Tarantino ve R. Rodriguez filmlerine karşı bi sempatiniz varsa Machete'yi de kaçırmayın.

Bob Dylan

2010-10-17T21:26:00.001+03:00

Adam çalıyor beyler.

The Beatles

2010-10-16T14:59:00.001+03:00

Jackie Earle Haley

2010-10-15T23:16:00.004+03:00

Jackie Earle Haley, Watchmen'deki Rorschach karakterini canlandıran abimiz. Bu filmden sonra da şansı açıldı demek yanlış olmaz. Nightmare on Elm Street'te de yeni Freddy Kruger olarak rol almış ve gayet başarılı olmuştu. Zaten gerek ses tonu, gerekse yüz yapısı nedeniyle çirkin, psikopat tarzındaki roller için biçilmiş kaftan. Bundan sonra da başarıları devam edicektir. Şimdiden favorilerimiz arasına girdi bile.

Watchmen izlerken; en sevdiğim ve karizmanın sınırlarını yerle bir ettiği sahnede tekrar hatırladım abimizi.

Spoiler - Şehirdeki birçok suçlunun hapise girmesinde payı olan Rorschach bir gün hapise düşer. Yemek sırasında ondan intikam almak isteyen mahkumlardan birisine alaycı tavırlarla kendisine yaklaşır ve hamlesini yapar ama Rorschach karşılık verir. Daha sonra da mutfaktan kaptığı kızarmış yağı adamın suratına boşaltarak tüm mahkumlara gereken mesajı verir;

"None of you understand. I'm not locked up in here with you. You're locked up in here with me."

Come on Lords!

2010-10-15T14:59:00.002+03:00

Evde oturmuş canım sıkıntıdan patlarken haftaya İstanbul'da 7 Pink Floydlar ve 2 Prenses, hemen arkasından da Brazzaville dinleyecek olmanın verdiği heyecanla sağlam bir Pink Floyd yazısının yer aldığı eski Roll'u elime aldım. Dergiyi kurcalarken aklıma o zamanlar Numaraİki'de Cem'in yazdığı Pink Floyd yazısı ve sonrasında da ondan görüp gaza gelen Spicoli imzalı yazı geldi. Üşenmedim, zaten sıkılıyorum ne üşenicem açtım iki yazıyı da okudum tek tek. İşte bu yazıları arama sürecinde blogumuzun eskiden ne güzel bir yer olduğunu fark ettim resmen. Eski yazıları okudukça saçma bir tebessüm oturdu suratıma, bi yandan da üzüldüm niye biz burayı bırakıp gitmişiz diye. Halbuki ne de güzel yazıyor, eğleniyormuşuz.

Yeri gelmiş Spicoli moda, tasarım yazısı bile yazmış, yeri gelmiş Bursaspor-Lakers fanatizmimi buraya kusmuşum, yeri gelmiş sedürt Afyon'daki caz festivalimsi olayın notlarını burdan duyurmuş, yeri gelmiş ksp memleket meselelerine değinmiş. Tüm bunların üstünden bi kez geçince blogu özlediğimi anladım. Neyse daha fazla genç kız tribine girmeden bu duygusal satırları burada kesiyorum.

O kadar özlem ve pişmanlık dolu cümleden sonra bişeyler de yapmak gerek tabii. Bu bağlamda blog yazarlarını göreve çağırıyor ve blogu ayağa kaldırma hareketini başlatalım diyorum. "Okuyucu kalmadı, yok siteye giren mi kaldı" falan demeden eski günlerine döndürelim lan burayı. Zaten en başında, "eğleniriz, geyik olur olm" diye açtıydık biz burayı. Herkese göreve davet ediyorum.

7Pink Floydlar ve 2 Prenses

20 Ekim Çarşamba 22.30

Bronx Pi Sahne, İstanbul

Bu arada kendi adıma geri dönüşün ilk sinyallerine de vesile konserlerin haberini de verip gideyim. Brazzaville zaten uzunca zamandır dinlemek isteyip de dinleyemediğim bir grup. David Brown facebook fan sayfasında "Ankara'da konser vermek istiyorum ama çalacak yer yok" deyince bi kaç tavsiyede bulunmuştum, sonrasında David Baba şartlarını iletip "benim yerime gidip görüşür müsün?" dedi. Arkadaşlar vasıtasıyla bir hayli de uğraşmamıza rağmen David Brown'u ağırlayacak bir mekan bulamadık Ankara'da, bu da Ankara'nın ayıbıdır. Brazzaville konserine karar vermemin ertesi günü de Twitter'dan 7pf2p sezonun ilk konserinin müjdesini verdi. Böylelikle 2 gün üst üste müzik ziyafeti çıkmış oldu bize.

Brazzaville

21 Ekim Perşembe 22.00

Salon İKSV, İstanbul

*Brazzaville'ın İstanbul konseri dışında David Brown'un 26 Ekim'de 20.30'da Bursa Hayal Kahvesi'nde, 25 Ekim'de aynı saatte Eskişehir Up and Down'da ve 23 Ekim'de İzmir 1888'de solo konserleri var.

Haftanın Filmine Kısa Bir Bakış-28

2010-09-17T02:21:00.008+03:00

Şimdi burada haftanın filmi yazıyor ama "yılın filmi" falan da desek yalan olmaz herhalde.(kaç hafta geçmiş lan aradan?) Neyse gelenek bozulmasın: Bu haftanın filmi Motosiklet Günlükleri!

Politikayla ilgilenen ilgilenmeyen, küçük,büyük,ihtiyar,kızlar,delikanlılar ve sevimli çocuklar (oha kandemir konduk! s.kmişsin bilinçaltımı, ezberden okudum lan!) neyse hemen herkesin ismini en azından bir kez duyduğu bir kişiliktir : Che Guevera

İşte bu film de şimdiye kadar sayısısız t-shirt e malzeme olan,milyonlarca kişiyi etkilemiş Che Guevera'nın değil, tıp öğrencisi Ernesto nun hayatını anlatıyor.

Ernesto ve Biyokimyacı arkadaşı Alberto'nun kötü bir motosikletle yapacakları 8000 km lik Latin Amerika turunu konu alan enfes bir "yol" filmi Motosiklet Günlükleri. 1952 yılında geçen film aynı zamanda dönemin Latin Amerika'sına ayna tutuyor ve Ernesto'nun kendi iç yolculuğunu,siyasi görüşlerini nasıl kazandığını, kısaca nasıl "Che" olduğunu insanın gözüne sokmadan üstü kapalı bir biçimde anlatıyor. Filmin mizahi yönü de hem zekice hem de bu tarz dramaların keyfini artıracak cinsten.

Filmin bu kadar etkileyici olmasında Alberto rolünde izlediğimiz Rodrigo de la Serna 'nın ve tabi ki Ernesto rolündeki Gael Garcia Bernal'in muhteşem oyunculuklarının payı büyük. Zaten Garcia Bernal, her zaman izlenmesi keyifli bir oyuncu olmuştur.

Filmin bence bir diğer artısı da İspanyolca olması. Hem bölgenin dili olması hem de oyuncuların performansını artırması açısından önemli bir hamle .

Eğer benim gibi uzun bir yolculuktan gelip de bu filmi izlediyseniz filmin etkisi son derece sarsıcı ve uzun süreli olabilir.Film size "Yolda" olmanın,düşüncesinin bile, ne kadar etkileyici olduğunu anlatacak. Şimdiden iyi seyirler..

Nooooooooo!

2010-09-16T18:11:00.005+03:00

RTE Anadolu'nun sen yüce bir dağısın!

Tayyip Tayyip üstüne kurdum Erdoğan'ı!

Re Teyli tala tula da tambırleyli Tayyip!

Ve son olarak:

Birruh! Birdem! nefdik ya Tayyip!

Dip not: Bu post taki olaylar ve kişiler tamamen
hayal ürünüdür. Ya da... nihahaha (kötü adam gülüşü ama çizgi filmlerde olanlarından)

Bütün bir post için( bkz. Eric Fromm- Sahip Olmak ya da Olmak - kavramlar: "Boş Zaman Pasivitesi" )

Crticker!

2010-09-16T15:39:00.005+03:00

sigarayaniklari yazdı bir kez de ben buradan söyleyeyim. Bu criticker olayını ben çok tuttum. Bir ara facebook uygulaması olarak kullanılmak istenmişti aynı sistem, fakat başarısız olmuştu. Bu kez hem veri tabanı olarak hem de uygulama genişliği ve kolaylığı olarak çok üst düzey bir oluşum olarak karşımıza çıkıyor. İsteyen beni de ekleyebilir. nickim aynı : ksp.

One Ring to Rule Them All!

2010-09-15T02:33:00.003+03:00

8 yılda 7 seçim kazanan başbakanın başarısının sırrı ortaya çıktı!

Kara Tarih: 12 Eylül

2010-09-15T00:30:00.004+03:00

1980 yılının 12 Eylül sabahının ilk ışıklarıyla birlikte Türkiye karanlık bir sürece ilk adımını attı. Kenan Evren bildiriyi okurken ben daha toprakta mineraldim. Fakat o bildiri bütün bir hayatımı etklileyecek bambaşka bir insan olarak büyüyecektim.Fakat bu tarihin bizim için bu kadar karanlık olmasının sebebi bu değil.

Bundan tam 9 yıl ve 1 gün önce ABD de yaşanan terör olayları ABD halkının görüşlerini ve tutumunu baştan aşağı değiştirdi.Bu saldırı sonrası Irak ve Afganistan da bulunan milyonlarca kişinin hayatı geri döndürülemmez biçimde değişti.Fakat karanlığın sebebi bu da değil.

Ve 12 Eylül 2010: Önce tarihimizde ilk kez, belki de son kez, çıktığımız Dünya Şampiyonluğu finalini kaybettik. İnsanlar başarı dedi fakat belki de bir daha asla yakalayamayacağımız bir ortamı ve bir fırsatı teptik.

Ardından referandum sonuçlarının RTE'yi tartışmasız bir konuma getirdiği ve belki de "diktatörlüğünün" başlangıcı olacak başkanlık sisteminin önünü açtığı için 12 eylül yine karanlık bir gün olarak ilan edildi.

Fakat bunların hiçbirinin önemi yok. Bugün karanlık bir gün dostlarım. Çünkü bugün , tam da bugün, "spicoli" den bir tek klavye tıkırtısı dahi duymayalı tam 1 yıl oldu. Evet 1 yıl boyunca ne "ekoseler geri döndü" ne " notlar " geldi festivallerden. Ne bir ses ne bir tık! Yoksa banane kılıçdar dan referandumdan!

Arada gölgesini hissettik.Fakat tatmin etmedi bizi. Belki de unuttu . Kaan Sezyum'un babası! daha çekici geldi ona . Parlak ışıklar kör etti gözünü. Aldandı . Tutsağı oldu hedonizmin!

Özlemedik mi?! Özledik. Sedürt'le oturup "olm blogtan atalım lan!" diye tartışmadık mı?! tartıştık. Fakat yine de atmadık. (Fırsat olmadı lan. Üşendik.) Bekledik. Bekliyoruz. Ekim 'de dönücem yazmış. Buradan son bir kez sesleniyorum:

"Gelirsen Ekim'e, gelmezsen..., bekleriz :P"

Not: Sen yine de gel lan, bak ekoselerin boynu bükük...

Yes Master!

2010-09-01T16:57:00.000+03:00

sezyum.com 'un katkılarıyla..

Moraller Gayet İyi!

2010-08-30T03:17:00.008+03:00

Coştum artık bir kere beni durduramazsınız! Yok lan şaka şaka okullar başlayınca durulurum.Hatta hiç yazmam merak etmeyin.( İç ses: -Savcı zaten okuyan yok sen kime dert anlatıyon , Ben : -Sıs lan! )

Sonuç olarak bugün Rusya'yı da yendik.Açıkçası maçtan önce bende bir korku vardı. Rusya'nın sert savunması bizi yıldıracak ve geleceğe yönelik ümitlerimizi de baltalayacak diyordum. Tam tersi oldu, bizim savunmamız karşısında Rusların kötü hücum gücü iyice bocaladı ve skor üstünlüğünü aldık. Fakat bu sefer de paranoyak bünyemi başka bir korku saldı : Polonya 2009!

Hatırlarsanız orada da grup maçlarında süper maçlar çıkarmış hatta turnuvada daha sonra şampiyon olacak olan İspanya'yı ve onun finaldeki rakibi Sırbistan'ı yenmiştik. Fakat ikinci turda en pis, en kötü ,en sevmediğim takımla eşleşmiştik. Bize en ters gelen sistemi, iyi ve uzun guardlarıyla Yunanistan'a kılpayı boyun eğmiş ve turnuvaya veda etmiştik.Şimdi rakip yine Yunanistan.

Bizim bu gruptan lider çıkmamız gerçekten çok önemli. Çünkü lider çıkarsak çok büyük bir ihtimalle bir sonraki turda Kanada-Yeni Zellanda- Lübnan üçlüsünden biriyle karşılaşacağız ve Çeyrekte ABD ya da Arjantin den de kaçmış olacağız. Öte yandan liderliği kaçırır 4., 3. hatta 2. bile olsak bir sonraki turda İspanya-Fransa-Litvanya üçlüsünden biri gelecek ve bir erken veda çok muhtemel görünüyor. Hasbelkader bir şekilde bu turu geçsek bile çeyrekte ABD nin kucağına düşeceğiz. Yani anlayacağınız bir sonraki Yunanistan maçı bizim için en az final maçı kadar önemli çünkü bütün turnuva geleceğimizi belirleyecek. Bakalım bu sefer şeytanın bacağını kırabilecek miyiz? Seyirci desteği basketbolda inanılmaz etkili bir faktör. Ben Milli takımı hiç olmadığı kadar şanslı görüyorum Yunanistan karşısında. (bkz. Murat Kosova: Tsakalidis'i denize döktü! :P)

Ney ney?

2010-08-30T03:05:00.005+03:00

"yagmur oglum!

bugun tam bir bucuk yasindasin. vasiyetnameyi bitirdim, kapatiyorum. sana bir resmimi yadigar olarak birakiyorum. ogutlerimi tut, iyi bir turk ol.
komunizm bize dusman bir meslektir. bunu iyi belle. yahudiler butun milletlerin gizli dusmanidir. ruslar, cinliler, acemler, yunanlilar tarihi dusmanlarimizdir.
bulgarlar, almanlar, italyanlar, ingilizler, fransizlar, araplar, sirplar, hirvatlar, ispanyollar, portekizliler, romenler yeni dusmanlarimizdir.
japonlar, afganlilar ve amerikalilar yarinki dusmanlarimizdir.
ermeniler, kurtler, cerkezler, abazalar, bosnaklar, arnavutlar, pomaklar, lazlar, lezgiler, gurculer, cecenler icer(de)ki dusmanlarimizdir.
bu kadar cok dusmanla carpismak icin iyi hazirlanmali.
tanri yardimcin olsun!

nihal atsiz
4 mayis 1941 "

Vay ben cahil kalaydım da böyle bir adamın varlığından haberim olmayaydı.Atsızcıları da duymayaydım. Ama öğrenme isteğim maalesef yine bana ihanet etti ve bunları okumak zorunda kaldım. Açıkçası bu tiplerin varlığından haberdar olmamak elde değil de ben asıl nasıl bir çatı altında toplandıklarını merak ediyordum.Amele forumlarında sağda solda görünen çapulcu tipler zannediyordum. Meğersem baya baya oluşumları varmış.Öğrenmiş olduk yine de. Arada neşe kaynağımız olsun.Moralimiz falan çok bozuk olduğunda ya da hayatta kendimizi başarısız hissettiğimizde ya da statümüzden endişe duyduğumuzda bunları okur kendimize geliriz. Halimize şükrederiz. Ulan gece gece siz beni güldürdünüz Allah da sizi güldürsün. Tanımak isteyenler buyrun buradan

KPSS İstatistikleri!

2010-08-30T01:59:00.002+03:00

Bu sene öğrenciler çok çalışmış yav! Baksana 115 net üstü 4000 den fazla kardeşimiz var! Su gibi ezberlemişler ,MAŞALLAH!

Her Şey Olur

2010-08-29T20:55:00.004+03:00

Cem Dinlenmiş'ten...

Sıçtın Be!

2010-08-28T14:52:00.004+03:00

Türkiye'nin en güvenilir! kurumlarından biriydi ÖSYM sözde. Bu KPSS olayıyla tamamen dibi gördüler. Şimdi kimi kesim "Tekrar edilsin!" diyor haliyle. E diyelim edildi, kopya çekmeyen iyi puanlıların suçu ne? Ondan daha büyük skandalı ise Eylül'de okulların başlayacak olması fakat hala öğretmen atamalarının gerçekleşememesi! sadece öğretmenler değil tabi ki devletin bütün kurumlarında kadrolar boş kalacak işler aksayacak, tekrar sınav yapılacak onun maliyeti olacak külliyen zarar, çok büyük skandal!

Bir de bu kopyayı çekenler var! Araştırılınca şüpheler hep aynı noktada çakışıyor. O kesimin ise hiç sesi soluğu çıkmıyor. Şaibe yoktur zaten diyemiyolar da çıt çıkarmıyorlar be abi! "Sus, sus çaktırma unutulur belki" mi diyorlar acaba? Gitsen sorsan kendilerine büyük ihtimal vicdanları rahattır. Çünkü bunlar o kadar iğrenç insanlar ki kendilerine o kadar iğrenç bir mantık kurmuşlar ki sözde "ulvi" amaçları için böyle "küçük" ayrımcılıkların gayet mübah olduklarını düşünüyorlardır varsan baksan.

Eskiden beri belirli cemaatler bu işleri yapar ya da yapmaya çalışırdı. Herkes adamını kayırırdı yani. Ama bu işler bayağı uğraştırırdı ve yine de gizli kapaklı yapılan işlerdi. Şimdi insanın gözünü çıkarıyorlar bir de üstüne tükürüyorlar! Bu ülkenin insanları yapıyor bunu! İşte o insanlar,sizden gerçekten iğreniyorum...

Les Grandes Equipes

2010-08-26T00:36:00.007+03:00

Bursa şampiyonlar ligindeki tek temsilcimiz. Bugün de kuraları çekiliyor. Açıkçası ben epey heyecanlıyım.sonuçta İstanbul dışında bir yerde ilk kez en az 3 şamp. ligi maçı oynanacak. Peki grubu ne olacak? Bursa'ya Messi mi gelecek yoksa Çağdaş Atan mı!

Torbalar şu şekil :

1. TORBA
Inter (ITA)
FC Barcelona (ISP)
Manchester United (ING)
Chelsea (ING)
Arsenal (ING)
Bayern Münih (ING)
AC Milan (ITA)
Olympique Lyon (FRA)

2. TORBA
Werder Bremen (ALM)
Real Madrid (ISP)
AS Roma (ITA)
Shakhtar Donetsk (UKR)
Benfica (POR)
Valencia (ISP)
Olymp. Marsilya (FRA)
Panathinaikos (YUN)

3. TORBA
Tottenham Hotspur (ING)
Glasgow Rangers (ISK)
Ajax (HOL)
Schalke 04 (ALM)
FC Basel (ISV)
Sporting Braga (POR)
FC Kopenhag (DEN)
Spartak Moskova (RUS)

4.TORBA
Hapoel Tel-Aviv (ISR)
MSK Zilina (SLO)
FC Twente (HOL)
Auxerre (FRA)
Rubin Kazan (RUS)
CFR Cluj (ROM)
Partizan Belgrade (SRB)
Bursaspor (TUR)

Benim grup tahminim ise : Chealsea-Valencia-Ajax-Bursa

Bence bu ton çok kötü değil tabi ki gönül ister Lyon- Pana- Kobhenag-Bursa fakat kaderde İnter-Real Madrid-Tottenham-Bursa da olabilir. Yarın büyük bir gün olacak...

Büyüğümsün!

2010-08-25T18:10:00.005+03:00

"The true definition of madness is repeating the same action over and over, hoping for a different result"

Albert Einstein

Maksim Bir Delioğlan

2010-08-24T19:48:00.002+03:00

Şu canımın sıkıldığı günlerde bi çılgınlık edip 10 yıl öncesine mi dönsem!? O kadar da değil artık ya!

Al Sana Referandum!

2010-08-11T05:05:00.002+03:00

Je Veux

2010-08-07T16:03:00.002+03:00

Temmuz Yazisiz Gecmesin!

2010-07-31T12:22:00.000+03:00

Avrupa'dayim. Donucem.

Haziran Sayısının Kapak Kızı Gene BEN!

2010-06-26T01:02:00.005+03:00

Aslında takipçi sayımız 100 e ulaşınca bir yazı yazayım, atayım tutayım diyordum ama uzun süre 99 giden sayı bugün 98'e düşünce , kapıldığım umutsuzluk hezeyanından bu satırlar çıktı ortaya...
Yok yok açıkçası 100 e 98 e pek bakmıyorum. Canım yazmak istedi sadece.

İlk gündem ; isner-mahut maçı .Rekor falan bunlar güzel şeyler de asıl üzüldüğüm nokta birisinin 1. turda isner in de bugün 2. turda set alamadan elenmesi. Ulan madem niye kastınız o kadar! İsner çiftler maçından da çekilmiş. Programı da bozdunuz. Ancak ileride Kim 500 Milyar İster 'de 16 Milyarlık soru olursunuz. Onu da Murat Bardakçı gibi bi herife denk gelirsiniz herifi 16 milyardan da edersiniz. En azından şu Dünya Kupası'na bir alternatif oldu bu Wimbledon yoksa durumlar çok kötü.

Gelelim Dünya Kupası'na: Maçlar çok sıkıcı geçse de izlemekten kendimi alamıyorum.Hele son maçlar iyice çığrından çıkarttı olayı. Kaleye gitmemeler üstüne gelmemeler... Ömer Üründül bile "enteresan" diyemedi o derece. Neyse ki Perşembe Aşk-ı Memnu vardı da ne Üründül gördüm ne vuvuzela.

"Oha lan Aşk-ı Memnu mu izledin!?" diyeni terlikle dövücem artık. Yüzde 73 oran çıkmış lan reytinglerde! Twitter da en meşhur ikinci konu olmuş. Muhafazakar demokrat ülkeme bak sen!

Muhafazakar deyince geçen gün yolda muhafazakar güvercin gördüm. İki tane güvercin telin üstünde "aşk yapıyordu". İktidar yanlısı ince bıyıklı(tam göremedim ama sanki var gibiydi lan ince bıyık, cidden bak) 3. bir güvercin hızlı hızlı gelip resmen bunları kovaladı. Bildiğin kovaladı ya garipleri... Ben adam toplayıp linç etmediklerine şükrettim gerçi.

Son olarak , 100. takipçiye sürpriz hediyeler olduğunu buradan açıklamak isterdim ama , maalesef ancak hurma veriyoruz. Kendisine afiyet olsun(Tabi günün birinde ulaşırsak o sayıya, bak bunu hiç düşünmemiştim)

Kıza Film-2

2010-05-05T18:12:00.003+03:00

"Sana boncuktan kuş yaptım :P"

Paylaşmak İstedim - 14

2010-04-20T23:55:00.003+03:00

Sınavların bitmesiyle memleket hasreti doldu yine içime. Gidip görmek, çeşmeden sularını içmek, anamın babamın elini öpmek, kuzuların melemesini(kuzu mu!) dinlemek farz oldu. Böyle pastoral bir giriş yaptığıma bakmayın aslında tam tersi şeylerden bahsedeceğim.

Dönüş yolu biraz çetrefilliydi. TCDD nin yol bakım çalışmalarından dolayı Eskişehir'e kadar otobüsle gelmeye çalıştık.Çalıştık diyorum çünkü otobüsümüz Eskişehir'in girişinde bozuldu. Aslında ben tam o anda muavinden "Bundan sonrasına katırlarla devam edeceğiz " esprisi bekliyordum ama yapmadı. İnsanlar gerildi, kimileri otobüsün tamir olmasını beklemeden taksi çağırıp kendi imkanlarıyla trene yetişmek istedi. Ben bekledim. Hem taksiye para vermemek hem de herhangi bir aksaklık sonunda cingar çıkartmak istiyordum.Sonra nasıl olduysa şöförle muavin bir şekilde otobüsü tamir ettiler de , Yüksek Hızlı Tren'imize ulaşabildik.

Sanki bir yarım saat önce otobüsü bozulan rezil topluluğun bir üyesi değilmişim gibi YHT nin içine girince kendimi bir anda metropol insanı gibi hissetmeye başladım. Buram buram teknoloji kokuyordu içerisi. Evet belki ben "economy" tarafındaydım,fakirdim, fakat içinde "Business" bölümü barındıran bir aracın içerisindeydim ve bu da bana yetiyordu. Mutluydum.

Hemen oturup kulaklıklarımı taktım, çalan Fransızca şarkı beni iyice havaya sokmuştu. Şöyle etrafı kolaçan edince sağımda akademisyen olduğunu zannettiğim bir kadının tam göremesem de yabancı dilde bir dergi okurken buldum. Onun önündeki adam laptopunu açmış işlerini hallediyor, benim önümdeki şık giyimli çift ise gazetlerini(Washington Post ya da New York Times tarzı gazetler)açmış, okuyorlar. O anda gözüm YHT nin monitörüne takılıyor.Ekranda 250,6 km/h yazısını görüyorum. Camdan dışarı bakıyorum. Önümden büyük bir hızla akan modern tarıma elverişli tarlaları izlerken yüzüme o metropol insanının tebessümünü takınıyor ve kendi kendime "İşte!" diyorum.

İşte! tam bu anda burnuma çok kötü ve tanıdık bir koku geliyor. Kokuyu duyar duymaz sarsılıyorum.Hatırlıyorum bu kokuyu.Eski günlerden,eski kötü karanlık günlerden.Derinlerden bulup çıkarıyorum nereden olduğunu : Karesi Ekspresinden! Dönüp arkama baktığımda bir de ne göreyim ! Her tren yolculuğunda yumurta ve domates yiyen yaşlı çift de burada! Tam arkamda bitmişler. Kaçamamışım.Kaçmam da mümkün değil zaten!

Kafamı sağa çevirdiğimde akademisyen tipli kadının aslında normal bir ev kadını görüntüsünde olduğunu ve okuduğu derginin de yabancı dilde falan değil bildiğin TCDD nin bastığı "Railway" gibi bir ismi olan saçma dergi olduğunu farkediyorum. Hemen önündeki laptoplu adam ise işlerini halletmek ,maillerine bakmak şöyle dursun bildiğin "solitare" oynuyor. Önümdeki şık çift ise şık falan değil. Hatta epey rüküş diyebiliriz. Gazetlere gelince; adamın elinde kocaman bir "Bilica" kafası kadında ise Sabah'ın "Günaydın" eki. Son bir umut olarak kafamı cama çeviriyorum. Ne tarla var ne tarım. İşte o anda kulaklıktaki şarkı da değişiyor. Audioslave söylüyor :
"Be yourself!"

Holy Mother of God!!

2010-04-15T19:59:00.005+03:00

Sahipsiz aygır, 5 yarış atına tecavüz etti.

Çitler Kırdı ve 5 yarış atına tecavüz etti.

Polis, olaya el koydu ve aygırın sahibini bulmak için çalışma başlattı. İnciraltı Atlı Spor Tesisleri'nin sahibi Mustafa Akın, en az 100 bin lira zararı olduğunu belirterek, "Doğacak atlar safkan olmayacak. Kızımın doğacak taylarının babaların soyu beli olmayacağı için kimlik çıkaramayacağım" dedi.

5 AT İLE İLİŞKİYE GİRDİ

İlginç olay, İnciraltı semtinde, İnciraltı Atlı Spor Tesisleri'nde meydana geldi. Çiftçilik yapanların da bulunduğu bölgede, bağlı olduğu yerden ipini koparan binek atı bir aygır, Atlı Spor Tesisleri'ne gelip çiti yıkarak, dişi atların bulunduğu bölümü girdi. Çapkın aygır, aralarında Türkiye'deki yarışlarda koşan şampiyon İngiliz atı Dinyeper'in yavrusu olan Happy Girl'in de bulunduğu beş kısrakla çiftleşti. Sabah saatlerinde tesise gelen 33 yaşındaki Mustafa Akın, gördüğü manzara karşısında şok oldu. Akın'ın haber vermesi üzerine polis, çapkın aygırın sahibini bulmak için çalışma başlattı.

"YORGUN DÜŞÜNCE DIŞARIYA ÇIKARDIK"

Çapkın aygırın gece yarısı atlarımın bulunduğu arazideki çiftleri yıkırak içeriye girip, 5 atımla da ilişkiye girdiğini belirten Mustafa Akın, "Sabah geldiğimde çiftleşmeye devam ediyordu. Güçlükle ayırmaya çalıştım ama bana karşı koydu. Ancak öğlen saatlerinde yorgun düşünce üç arkadaşla birlikte dışarıya çıkarmayı başardık" dedi.

"YAVRULARA KİMLİK ÇIKARTAMAYACAĞIM"

İncirlatı Atlı Spor Kulubü'nün açılışını yapmayı büyük bir heyecanla beklerken, sorumsuz bir at sahibinin bunu kendisine zehir ettiğini dile getiren Mustafa Akın, atın sahibinin bulunması durumunda kendisinde şikayetçi olacağını ve 300 bin lira tazminat davası açacağını belirtti. Bu aygırın bütün hayallerini alt üst ettiğini belirten Akın, "Aygırın çiftleştiği atlar arasında önümüzdeki günlerde yarışlarda koşturmaya hazırladığımız ve büyük umutlar beslediğimiz Happy Girl de bulunuyordu. Bu attın soyunun safkanlığını da bozdu. Çiftleşmeden dolayı doğacak tayların hiçbirine kimlik çıkatamayacağım. Çünkü doğacak tayların babaların soyu beli olamayacak" dedi. Hipodromdan veterinerler gelip DNA testi yapacaklarını belirten Mustafa Akın, "Olumsuz rapor verilmesi halinde atımın yarış hayatı bitirebilir" dedi.

TEK ÇİFTLEŞMEDE AT GEBE KALABİLİR

Veteriner Hekim Kadir Keser, atların tek çiftleşmede hamile kalabileceğini belirterek, "Bunun garantisi yok. Ancak bir çiftleşmede atlar hamile kalabileceği gibi 10 çiftleşme sonucunda da hamile kalmayabilir. Bunun için bir sey söylemek zor" dedi.

Dip Not: Üzülerek belirtmeliyim ki zaytung haberi değil.

Dip Not 2: Atlardan birinin adı "Happy Girl" imiş. Yorum Cüneyt Özdemir'den geldi: " Acaba hala öyle mi?"

Yazı-Yorum= Yazıyorum

2010-04-12T14:14:00.005+03:00

Evet dostlar. gördüğünüz gibi dibi gördük. An itibariyle bittik galiba. Burası artık eski şaşalı! günlerinden(hangi şaşa diyenleri duyuyorum vardı bi ara öyle günler şimdi, kabul edin) çok uzakta, kelime esprisi ve açıklamasıyla başlık atılabilen bir blog haline geldi. Dünya için küçük ,bizim için.. aslında bizim için de çok da büyük kayıp olmadı. Yani pek etkilenmedik. Başlarda heyecanlıydık. "Kaç yorum alıcak beğenilecek mi?" Sonradan tırt olduğumuzu anlayınca , çoktan "gönder gelsin" e dönmüştük. Neyse ben aslında başka şeylerden bahsedecektim

Bugün ilk sınavlar bitti. Evet yanlış duymadınız 2 haftada sadece 6 sınava girerek 3 ün 2 sinin ilk sınavlarını bitirebilirsiniz.Hatta hemen ararsanız sınavların yanında süpriz quizlere de hediyemiz. O değil de daha önümüzde bunların 2. sınavları bi de finalleri var ki eyvah eyvah. Neyse hallolur.Beklersek olur.Belki olur.

Bir de bu aralar bölüme bulaştırdığım bir virüs sayesinde her sınavdan sonra topluca band hero ya gidiyoruz. Fakat çaldığımız yer o kadar saçma ki, iki TV yan yana bir tarafta adamlar nothing else matters girişini ağlatmaya çalışırken diğer tarafta benim boru gibi sesimin "sörçiiiiiiin, sik end distroy!"(böyle yazınca da ayıp oldu biraz ama) diye inlemesi bütün sinirleri geriyor. Sürekli iki taraf birbirinin sesini kısması için mekandaki görevliye gidiyor. Bu döngü sonucu iki tarafın da sesi tamamen kısılıyor ve oyun sadece gelen butonlara basmaya dönüşüyor.(zaten o değil mi diyenler görüyorum, yapmayın!)Bi de bu aralar başka bir derdim daha var dostlarım. Benim çok eski bir telefonum var(2005 in En İyi Telefonu -Samsung D500) Yani 2005 deyince o kadar eski gelmeyebilir ama sonuçta elektronik dünyasında yıllar "e" üzeri şeklinde gider. Yani e yaklaşık 2.7182.. gibi bir şeyse benim telefon tam 148 yıllık. E haliyle deforme oldu. Bir de beni bilen bilir elektronik alete karşı biraz kabayım.Kendisine yüklü para verdiğimden ,artık onun efendisi olduğumu gösterme isteği kaplıyor içimi, hor kullanıyorum. Sonuç olarak artık sadece aşağıdaki fotoda olduğu gibi şarj olabiliyor.Resmen her şarj girişimimde bantlarla düzenek kuruyorum. Bütün bunların üstüne bir de "ma cherié" ye IPHONE alındığı haberi gelince, tek kelimeyle yıkıldım. Hayır dostlarım kıskançlık değil bu,(biraz gıpta desek yerinde olur gene de) sadece erik gibi kütür kütür ayfon ortaya çıkınca benim telefon bu acıya daha fazla dayanamayıp infilak edecek diye korkuyorum.Acaba şu fotoyu samsung a yollasam bana acıyıp yeni bi telefon yollarlar mı? Bence yollarlar.
Ayrıca iphone alsam,ya da daha doğrusu alınsa, bu kez de ben kullanamıcam. Çünkü beni yine bilen bilir, benim parmaklar dolma gibi,maşallah. E hal böyleyken o iphone un dokunmatik olayına giremiyorum.Bi kaç kere arkadaştan nete girecek oldum, bi google yazana dek ne terler döktüm anlatamam.G den başka her harf çıktı gözünün yağını sevdiğim ekranında. Yok yok benim telefon iyi gene tuşlar basmıyo falan ama yine de konuşabiliyosun cayır cayır.

Bi de bu yaşlı insanlara alınan (torunları ya da çocukları tarafından) cep telefonları var ya. Hah işte beni en çok hüzne boğan elektronik eşya türü o telefonlardır. Çünkü telefon bütün gücüyle Mozart'tan Ala Turca yı çınlata çınlata çalsa da genelde yaşlı tarafından duyulamaz. Duyulsa bile bir türlü doğru "yeşil" tuş bulunup basılamaz. Yaşlının karar vermesini bekleyemeden biten çağrı sonucu yaşlıdaki çöküntü ve "aha gitti", "açamadım" bakışı başka bir yazının konusu olsun. Ayrıca bu telefonlar genelde Nokia nın dev 5110 3310 gibi bol bataryalı az masraflı mütevazi modellerindendir fakat , maalesef, telefon evde sürekli bataryada tutulduğundan kendi kendin yer ve zırt pırt kapanmasıyla meşhurdur. Telefondaki bir başka hüzün kaynağı ise Mesaj bölümüdür. Hiç bir yaşlı telefonunda bu bölüm kullanılmaz.Yeni Mesaj yazan yere ancak arada sırada eve uğrayan torunlar tarafınan girilmiştir. İşin daha vahim boyutu ise gelen kutusudur. Gelen kutusu hep ağzına kadar doludur(ki içeriğini genellikle bayram,kandil ve Ykm bilmem ne indirim mesajları oluşturur.) ve hiç bir mesaj okunmamıştır. Arada tek tük okunan olmuşsa bile hiç bir şekilde silinmemiştir. Bu telefonun hem yaşlıya hem kendine tek hayrı arada bir gittiği 50 mt ötesindeki komşuda çalması ve büyük bir şansla açılması sonucu komşuların yanında torunla konuşabilme havasının atılabilmesidir.O da denk gelirse.

Yazının sonunda buradan beni seven herkese şöyle sesleniyorum:

kolumda üç beş jilet yarası
kalbimde aşk yarası
beynimde yılların anısı
seveydin nolurdu be canısı!

ODTÜ den Yaralı Stayla... yo yo . (Apaçi forevır)

Ben Yazmazsam Olmaz: Oscar 2010

2010-03-06T22:45:00.008+02:00

Oscar tahmini için epey geç kaldık.Evet bu noktadan sonra yapılacak tahminler için tüyo aldığımız bile düşünülebilir.(hoş hiç biri tutmayınca gerçek anlaşılacaktır) İşte belli başlı kategorilerde 2010 Oscar ları (bence tabi)

İlk olarak En İyi Film:

Bu sene 10 Aday var. İlk aşamada Up, Up In The Air, A Serious Man, Blind Side ve District 9 ı eleyerek adayları 5 e indiriyorum.

Up animasyon furyasında ne çeksek izliyolar diye hazırlanmış bir film değil fakat Oscar adaylığı:Orada durun sayın abim!

Up in The Air; ilginç bir konuyu ele almaya çalışmış gibi görünse de aslında alamamış. Daha doğrusu işin bir boyutunu gösterip asıl büyük resmi saklayan Holywood yapımlarından. Film maalesef belirli klişelerden kurtulamamış. O yüzden ilk elenenler arasında.

Blind Side ise; konusunun gerçek bir öyküye dayanıyor olması ilginç gelse de Holywood bu tarz kötü muhitten yetenekli saf çocuk ve ona yardım eden insanlar temasını milyon kez işledi. Buradaki tek fark ,yardım edenlerin üst sınıf bir beyaz hristiyan ailesi olmasıysa evet çok farklı!

District 9 ise gerçekten farklı bir konuyu ele alıyor: Uzaylılar! Yok bu konuda ciddiyim , çünkü ilk olarak gemi New York a ya da California ya gelmiyor. Johannesburger e Güney Afrika'ya inmesi bile işin boyutunu tamamen değiştiriyor. Ve uzaylılar Dünya yı işgal edip bizi esir almıyor, biz uzaylıları toplama kampına yerleştiriyoruz. Bütün bunlar gerçekten çok iyi de ah o sondaki Holywood hamaseti! Alamıyorsunuz di mi kendinizi o eski günlerinizden!

Gelelim The Hurt Locker'a. Neyin tantanası bu anlamadım. Irak savaşıyla ilgili vardı zaten daha iyi filmleriniz. In the Valley of Elah vardı mesela ne bileyim.Öncelikle filmde anlatılmak istenen ne? biri bana söylerse sevinicem gerçekten. Askerlerin duyguları desen; yetersiz. Bomba imha görüntüelri mi? Öğrendiğim kadarıyla kolpaymış.Yani ABD Irak'ta öyle şeyler yapmıyormuş.E film ne Amerikan Propagandası yapıyor ne Savaş Karşıtlığı. E o zaman niye çektin bu filmi sevgili Kathryn.?! Sırf eski kocana gıcıklık olsun diye mi? Eğer amacın sadece deneysellikse evet ulaşmışssın.

Gelelim eski kocasına ve asıl meselemize: And the Oscar goes to .. kısmı. The Basterds çok iyiydi. Kimileri beğenmedi burun kıvırdı falan ama gerçekten güçlü bir filmdi.Özellikle 3 farklı dil kullanılması filmi güçlü kılan etmenlerdendi. Fakat Akademi Tarantino ya bu onuru bir kez daha verir mi? Hiç beklemesin derim.Bu sene Oscar Avatar'a gider. Gitmeli de zaten.Evet film laçka oldu farkındayım.Fakat popülaritesi kalitesinin önüne geçse bile Akademi bunu göz ardı edecektir ve devrim denen bu sinema olayını mutlaka ödüllendirecektir diyorum. Yani cevabım Avatar.

Yönetmene gelirsek, çabuk geçicem burayı. Çünkü bir filmi iyi ya da kötü yapan bir çok etmen olsa da asıl olay ve pastanın en büyük dilimi yönetmene aittir. Bu da şu demek.En İyi Film = En İyi Yönetmen. Bence tabi. Tebrikler James Cameroon (Akademi de bunun farkında ki son 20 yılda sadece 4 kez En iyi film ve yönetmen ödülleri paralellik göstermemiş)

Gelelim oyunculara:

En İyi Yardımcı Erkek: Tartışmaya hiç yer bırakmayan performansıyla : Christoph Waltz. Bu sene en garanti tahmin kesinlikle odur.

En İyi Yardımcı Kadın: Up in The Air in 2 kadınının da alamayacağını düşünüyorum.Hoş Amrikanlar filme daha bir sempatiyle yaklaşabilirler sonuçta onların yaşam tarzına cuk oturan bir film.Ve o filmin oyuncuları da ödüllendirilebilirler.Ama bence yanlış olur. Penolepe desen daha geçen sene aldı, her sene her sene vermezler, Oscar o kadar da yağlı kapı değil. Mo'nique geçen sene olsa Obama şovla kesin alırdı Mo'nique ,bu sene de bence favori ,Maggie Gyllenhaal da plase.

En iyi Erkek: Jeremy Renner, Colin Firth, George Clooney: İyi performanslardı ama maalesef. Sizden birine verilemeyecek kadar değerli o ödül desem bana kırılmazsınız di mi? (Piuu, adamlar şimdi şurada olsa ne taraflarıyla güleceklerini bilemezlerdi şu söze) Ama alamasınız. Gelelim üstadlara. Morgan yine yaptın yapacağını.Geçen yaz ölüyodu bi de bu adam. Nelson Mandela rolü için fazla uzunsun farkındayım ama inanılmaz kıvırmışsın be üstad. Heyhat bu sene rakibin dişli.Her yerde bu ödül için tek bir isim geçiyor : Jeff Bridges. 5 adaylığın ardından bu kez çok yaklaştı.Akademi bu fırsatı tepmeyecektir. Jeff Bridges e hayırlı olsun

En İyi Kadın: İşte en zor yer burası. Sandra Bullock Altın Küre yi aldığında henüz Blind Side ı izlememiştim.Dibim düştü o anda. Sandra Bullock dediğin ,öyle saçma rollerin insanı, nasıl olur? dedim kendi kendime. Filmi izleyince epey yumuşasamda Oscar o kadar kolay gitmemeli. Verirlerse ayıp ederler. Helen Mirren ve Meryl Streep siz hemen her sene adaysınız zaten. Laf yok. Carey Mulligan sen de çok gençsin ama olur mu olur, şahsen benim gönlümden geçen isimsin. Precious? Yok ya olmaz herhalde öyle bir şey..

Son olarak Animasyon: İki film arasında geçecek: Mr. Fox ve Up. Ben ilkini daha çok beğensem de (en azından daha deneysel bir yapımdı) ikincisi daha yakın duruyor hele ki en iyi film adaylığından sonra.

Benim diyeceklerim bu kadar. Güzel bir tören olması dileğiyle..

Sometimes I Say Stupid Things

2010-03-01T23:15:00.003+02:00

Hafta sonu Bedük konserinde Bedük; "Franz Ferdinand'ı çok seviyoruz" deyip arka arkaya şarkıları patlatınca, uzun zamandır Franz Ferdinand'a uzak kaldığımı hissettim. Son albümden geriye doğru taradım yavaş yavaş. Ama bu parçada takıldım kaldım biraz galiba. Acayip bi parça, ölüyü diriltir denilen cinsten yani.

Albüm genel olarak çok başarılı. Ama "No You Girls" ayrı diğerlerinden biraz, kıpır kıpır böyle. Ha bi de Bedük hakkaten eğlendiriyomuş.

Mew

2010-02-24T20:52:00.003+02:00

Mew, bugüne kadar gördüğüm en uzun albüm adına sahip olan grup olabilir. Öncelikle ondan bahsedeyim. Albümün adı; "no more stories are told today, i'm sorry they washed away." Albümün adı tam olarak bu evet. Ama bakmayın çok güzel bi albüm yapmışlar. Birkaç yerde görüp merak ettim ve bu albümle bi deneme sürüşü yapalım dedim ve fazla sürmeden tüm albümleri edinmeye karar verdim. Edinmek derken de yanlış anlaşılmasın, warez sağolsun heh heh. Yaptıkları müziğe gelince nasıl tanımlayacağımı tam olarak bilmiyorum, huzur verici, dinlendirici bir müzik en basit haliyle. Henüz diskografiye tam anlamıyla hakim olamadığımdan şu şarkıyı kesin dinleyin diyemicem ama albümü bi dinleyin, devamını edineceğinize şüphem yok. Sadece bu albüm de değil tabi toplam da 5 albümleri varmış.

Günün birinde yollarının ülkemize düşmesi ümidiyle.

Ramiz Dayı Bursasporluymuş...

2010-02-22T22:41:00.005+02:00

Ramiz Dayı'nın bu haftaki oyunu da Fenerbahçe'nin 2-0 öne geçmesine izin vermek, Guiza ile Fenerbahçe taraftarının arasını bozmak ve son dakikada maçı almakmış. Bu hafta Ezel yoktu, Bursaspor vardı kardeşş!

Wild Roses

2010-02-20T00:25:00.002+02:00

Nick Cave feat. Kylie Minogue - Where the Wild Roses Grow

Ne güzel abimişsin sen Nick. Dinle dinle doyamadım.

Kıza Film

2010-02-17T00:15:00.002+02:00

- Abi kıza film değil, kısa film...

Dip not: Bu projeyi gerçekleştirirken bana büyük! destek olan anneme çok teşekkürler. Zira çekimler esnasında aramızda şöyle bir diyalog geçmiştir:

Annem : Napıyon sen?
Ben: Film çekiyom.
Annem: Bu dağınıklıkta film mi çekilir?
Ben: ....

Haftanın Filmine Kısa Bir Bakış-27

2010-02-10T23:57:00.005+02:00

Woody Allen üstaddır. Saygıda kusur etmeyiz.Fakat ma cherié nin üstada olan aşırı sevgisi beni tedirgin ediyor dostlarım. Woody Allen da sağlam ayakakbı değil.75 yaşına falan bakmayıp kendi evlatlığına sarkan adamdan her şey beklenir. Neyse benim asıl anlatmak istediğim şey başka tabi ki. Bir Woody Allen filmi : Zelig.

Filmde Woody Allen Leonard Zelig isimli fantastik bir kişiliği canlandırıyor. 1920 lerin bir fenomeni olarak sunulan bu hayali kişiliğin özelliği ise şu: O bir insan bukalemun. Evet,Zelig girdiği her ortamda baskın olan kişiliklerin özelliklerini aynen alıyor,hatta onların şekillerine bürünüyor. imdb de filmin anahtar sözcüklerine tıklarsanız Nazi,Yahudi,Vatikan,Uçak Kaçırma,Beyzbol vs gibi bir çok birbiriyle alakasız kelime görebilirsiniz.Varın hikayenin tamamını siz hesap edin.

1983 yılında gösterime giren bu absürd hikaye ile Woody Allen,Leonard Zelig'in hayatının üstünden çok geniş bir modern toplum eleştirisi yapıyor. Zelig'in hayatı hakkında bir belgesel şeklinde olan bu filmde de Mia Farrow ,Allen'ı yalnız bırakmıyor. (bkz. Bir Woody Allen Klasiği)

Kısacası şiddetle tavsiye edeceğim,çok zekice ve ince eleştirilerle sizi çok şiddetli gülmelere gark ettirecek bomba gibi bir film ; Zelig. Bir okuyucu yorumuyla hem yazıyı bitireyim hem de durumu özetleyeyim :" Woody Strikes Back"

Şimdiden iyi seyirler.

Dip not: sukullaci ye sevgilerle.(Bu arada, naptın lan geçtin mi?)

Haftanın Müzik Listesi-43

2010-02-09T23:04:00.004+02:00

Haftanın Müzik Listesi-42 nin yayın tarihinin 15 Kasım olduğunu görünce dibim düştü. Yani bu süre zarfında yaklaşık 21 milyon insan ölmüş. Yani en azından 15 Aralık 'ta bir liste yapsaydık kabaca 16 milyon insan daha bu listeden faydalanabilirdi. Kısacası suçluyuz. Birazdan yapacağım liste bu suçumuzu hafifletmeyecek ama en azından gelecek nesillere bir umut ışığı olacak, spicoli'nin suratına bir tokat gibi çarpacak. (sahi bi spicoli vardı,noldu?)

En iyisi fazla uzatmadan Vakit gazetesi tonlamasıyla vereyim listeyi :İŞTE O ŞARKILAR!

Monochrome- Yann Tiersen

Des Armes - Noir Desir

House of the Rising Sun - Bob Dylan

Mr. Crowley- Ozzy Osbourne

Always Somewhere - Scorpions

Liste sizi Monochrome'la boşluğa itecek,Des Armes la devam ederseniz o boşlukta dayak yemişe döneceksiniz, House of The Rising Sun la da üstünüze toprağı örtecekler.

Son anda Ozzy den uzanan yardım eliyle üzerinizdeki ölü toprağını atmaya çalışsanız da Always Somewhere le Scorpion o eli de kesecek.

İyi dinlemeler..

Only Absence Near Me!

2010-02-07T23:37:00.003+02:00

Tatilimin son bir haftasına giriyorum.İlk hafta yorgunluk atıyorum diye sevinirken son hafta hiç bir şey yapmadığım için dertleniyorum.İnsan da garip bir varlık.

Peki bu boşluk duygusundan kurtulmanın bir yolu var mı? Sevdiğim kadın TV yi kapatmamı önerdi.Yaptım. 3 dk 29 saniye sonra babam gelip yine açtı.(uydu kapanınca TV nin karıncalı kanal üzerindeki geri sayım saati sayesinde kesin süreyi biliyorum)Ayrıca, Aile hayatının TV çevresinde döndüğü tespitinde de bulundu.Haklı da.

Peki TV yi kapattık, bu kez ne yapacağız? Ma Cherié,bu kez de kitap oku ya da film izle diyor.Haklı da.Fakat bu insan da çok tembel bir varlık.

Aslında tatil boyunca 9-10 film izledim. İzlenimlerimi paylaşıcağım ilerleyen yazılarda(Evet ilerleyen yazılar olacak) Yine de çok daha iyi değerlendirilebilirdi bu tatil.Bir de benim 3 hafta tatilim varken , tıp fakülteleri öğrencilerine ve doğal olarak "sevdiceğime" 2 gün tatil vermesi dengeleri değiştirdi. Bir zamanlar burayı yorumlarıyla süsleyen "Küçük B.B" rumuzlu çok sevgili arkadaşın "3 günlük dünyada 3 gün tatil yeter" gibi bir yorumu da vardı ama bu şekilde kendini ve "geleceğin doktorlarını" kurtarması zor.

Geleceğin doktorları demişken buradan sedürt e sesleniyorum: " O ne biçim dekan lan,!" Ben bizim dekanın adını bile bilmiyorum.

Bir de futbol meselesi var.Eve gelince babam sayesinde gündemime tek kelimeyle futbol oturuyor. Artık o kadar ileriye gittim ki TRT 1 de Hakan Şükür le Ömer Üründül'ün saçma sapan yorumlarını bile dinledim. İzlerken farkedemiyorsun,fakat sonra düşününce herkes aynı şeyi diyor lan! TV yle futbol birleşirse oraya çakılıyorsun.Mümkünse TV açıksa bile futboldan kaçının.

" Chliché " sözcüğünü yazmayı da kullanmayı da seviyorum. Tam Türkçe karşılığı da " Beylik Laflar" O da güzel. Bir romanda görürsem tebessüm ederim.

Gelelim roman işine.Zorba'yı okuyun. Tavsiye ederim. Anlatımı akıcı, hikayesi güzel, karakterleri etkileyici. Ayrıca çok iyi bir felsefi temele de oturtulmuş, yani üstünde uzun süre düşünebilirsiniz. Bir kitaptan ne beklerseniz hepsini veriyor kısaca.( Tekrar teşekkürler M.)

Benim canım film izlemek istiyor diyenlere de "In the mood for love" ı tavsiye ederim.Orijinal adı da " Fa yeung nin wa". Aşk filmi izlemek istiyorsunuz fakat "chliché " den , klasik hikayelerden ve göz çıkaran fedakarlıklardan uzak mı durmak istiyorsunuz. Bu film bu isteğinize cevap niteliğinde.Çok sevgili bir insanın yorumuyla "İncecik,kırılacak gibi çok naif ve saf bir aşk hikayesi" Mükemmel geçişleri ve inanılmaz etkileyici müziğiyle film üstünüzden bir ilkbahar meltemi gibi akacak. (bkz. Beylik Laflar) Ama gerçekten de öyle.

Son olarak , bu yazıda adından çok bahsettiğim okendinibiliyor a bir mesaj: " BAOIENKĞNAAISÇŞM ". Herkese iyi geceler.

Dip not : "Bu yazıyı bir de ACDC den 'Back in Black' le birlikte okuyun."

Paylaşmak İstedim - 13

2010-01-17T00:59:00.005+02:00

Birkaç gün önce sigara almak için bakkala girdim. Kasada 15-16 yaşlarında bir çocuk, tezgahın hemen önünde de 8-9 yaşlarında çocuğun kardeşi vardı. Sigarayı istedim parayı uzattım. Tam o anda ufak çocuk "üzerinde sigara içmek öldürür yazıyo, siz içiyonuz" dedi. "Hakkaten lan" dedim, sigarayı uzattım paramı geri aldım. Abisi çocuğa pis pis bakıyordu.

Dükkandan çıktım, arkamdan ufak bir bağırış çağırış geldi. Umursamadım. Biraz yürüdükten sonra canım iyice sigara istedi. Bakkala geri döndüm. Ufak çocuğun gözleri şişmişti. Muhtemelen abisi tarafından darp edilmişti. Sigara istedim. Parayı verdim. Çocuk bu sefer bir şey demedi. Sadece bana pis pis bakıyordu.

Türk Eğitim Sistemi!

2010-01-15T01:24:00.004+02:00

Selçuk Erdem twitter da paylaşmıştı bir süre önce. Bir kreşin camında asılıymış!

Brad Pitt vs Brad Pitt

2010-01-03T22:27:00.008+02:00

Brad Pitt denen abimiz fiziksel durum olarak kadın erkek genç yaşlı 7 den 70 e hepimizin beğenisini kazanmış en güzel bir insan evladıdır. Ama bu durum o kadar göz önünde olunca adamın oyunculuğu da haliyle ikinci planda konuşuluyor. "Hepimiz onun gibi olmak isterken adam belki sırf bu yüzden kendi tipinden şikayetçi..." diye saçma sapan önermeler atardım ortaya ama ağzıma tekme yerim diye korkuyorum. Neyse benim asıl diyeceğim şu : Adam büyük oyuncu ve şöyle bir düşününce epey üst düzey filmlerde de bulunmuş. Bu aralar 5 lilerden gittiğim için, alın size "zannımca" en iyi 5 Brad Pitt filmi :

Snatch
Babel
Inglourious Basterds
Seven

ve tabi ki

Fight Club

"İsterseniz siz de kendi listenizi yapabilirsiniz. imdb.com la Brad Pitt in hem hayat hikayesine ulaşabilir hem de filmografisini öğrenebilirsiniz. Hemen tıklayın!! imdb.com sinema ondan sorulur"

Dip not: Fotoğraf " blog iyice erkek ortamı olmasın , yanlışlıkla gelen kızlar biraz daha sitede takılsın, ba(ğ)yan okuyucularımızın da gözleri bayram etsin, gönülleri şen olsun diye" konulmuştur.Yanlış anlaşılmamasına...

Çok dip not: Bir de yeni yıl geldi bu arada. Bazıların(m)ız farkedememiş olabilir diye uyarayım dedim. 2010 olunca da 10 yıl ın bilmemneleri listeleri gırla döndü etrafta. Biz tabi bi farkımız olsun, klişeye kapılmayalım diye girmedik. Şaka lan fırsat bulsam ben girerdim valla. Dibine kadar da yapardım .Son 10 yılın en iyi 10 ismail yk şarkısı dahil. (yurtseven kardeşler olarak yaptıkları hariç tutularak)

Albert Camus ve Ahlak

2010-01-01T17:36:00.005+02:00

"Ahlaka dair ne öğrendiysem futboldan öğrendim. Çünkü top hiçbir zaman beklediğim köşeden gelmedi."

Albert Camus

Yeni YIl hediyesi!

2009-12-30T15:56:00.005+02:00

Türkiye de pek tutmaz belki ama, ölülerini gömmek yerine yakmayı tercih eden tanıdıklarınız varsa yılbaşında alınacak en iyi hediye budur! : Kül Kavanozu. "Ölen kişinin vesikalık fotoğrafı 3 boyuta taşınarak bire bir ölçüsüne uygun bir kafa şeklinde kavanoz haline getirilmesiyle oluşan bu enfes hediye sayesinde hem sevdiğiniz insana hasret giderebilecek hem de ölen kişinin külleri sağa sola saçılmayacak, güvenle saklanacak! " Eğer sevdiğiniz kişi daha ölmediyse, kavanozu çiçek saksısı olarak kullanabilir ya da kişinin kafasını fiş ve faturayla de doldurabilirsiniz. Epey kullanışlı bir şey aslında .Hemen sipariş verenlere açılır kapanır baldır şeklinde makyaj kutusu da hediye!

Yılbaşında Ntv Sendromu

2009-12-28T23:51:00.000+02:00

Yılbaşları böyle geçmesin.

Twitter Diye Bir Şey Var Lan

2009-12-24T01:07:00.005+02:00

Dostlarım; bundan birkaç ay önce bana twitter hakkındaki fikrimi sormuş olsaydınız, buraya öyle popüler kültür karşıtı, öyle "kendini ifade etme sıkıntısı çeken gençlik" tandanslı bir yazı döşerdim ki aklınız dururdu. Lakin artık ben de bu oluşuma dahil olduğum için atıp tutamayacağım çok fazla. Daha temkinli ve sakinim şuan. Bu yüzden daha önceleri bana twitter hakkındaki fikrimi sormadığınız için sizlere müteşekkirim. Kaypak ruhlu bir insan olduğum bizi izleyen 70milyon insan tarafından anlaşılacak(şaka lan 70 kişi sadece) ve insanlar tarafından kınanacaktım. Hoş bi senedir yazıyoruz daha herhangi bir konu hakkındaki fikrimi sormadınız ama olsun. Sahi lan niye bir şey sormuyonuz ki hiç?

Neyse dostlarım, twitter aslında beni baya bi eğlendiren bir şey son zamanlarda. Hepi topu 8 tane takip edenim var, hemen hepsi de baya yakından tanıdığım adamlar ama olsun. Orada geniş kitlelere ulaşamasam da eğleniyorum. Böyle küçük küçük komiklikler, şakalar, anlamsız cümleler arasıra, bazen dert yanmalar falan bişeyler yapıyorum. Yok lan dert yanamıyorum işte. Beni takip eden adamlar hep hayvan çocuğu gibi muhabbetler yaptığım adamlar. Nasıl yitip gidenlere dem vurayım orada. Gülürler adama. Yoksa ağlama duvarı olarak da kullanmak bir opsiyon twitter'ı. Neyse, bir süre vakit geçirdikten sonra anladım ki amaç şu twitter'da: "insanların hayatlarına zerre katkısı olmayacak ve 140 karakterden oluşacak bir şeyler yazmak". Elimden geldiğince iyi bir şekilde icra etmeye çalışıyorum bu sanatı. Hiçbir şekilde okuyan insanın hayatında değişiklik yaratmayacak kelimeleri özenle seçip bir araya getiriyorum. Sonra gönderiyorum. Ve hayat devam ediyor.

Eveet, giriş ve gelişme bölümlerimizden sonra geldik sonuç paragrafına. Demem o ki eğer anlamsız hayatınıza zerre anlam yüklemeden bir iş yapmak istiyorsanız lütfen twitter'a gelin. Tırt, anlamsız ve eğlenceli gibi bir yer. Memnunum şahsen.

Dipnot: Olur da beni takip etmek isteyen olursa reklam veriyorum, gelin beraber eğlenelim: http://twitter.com/sedurt (bizim blog yazarları da orda, linkini vermek isteyen yazarımız olursa edit yapsın buraya biyere)

Yürüyedurun

2009-12-21T14:57:00.001+02:00

Last fm'de "Iron Maiden Türkiye'ye Gelsin" grubundan şöyle bir etkinlik gelmiş mesaj kutuma. Türkiye'deki Iron Maiden sevenler Iron Maiden'ın Türkiye'ye konsere gelmesi için 10 Ocak'ta İstanbul'da İstikal Caddesi'nde bir yürüyüş yapacaklarmış. Ne yazık ki Ankara'da olacağım için katılmam mümkün değil. Fakat Sheed ve Spcioli başta olmak üzere tüm İstanbul'daki Iron Maiden severlerin bu yürüyüşe katılmalarını rica ediyorum. Elinizden geleni ardınıza komayın.

Metallica Sen Bizim Her Şeyimizsin!

2009-12-20T11:13:00.005+02:00

Güne Metallica'yla başlamak iyi oluyor. Sert ve net giriyorsun. Ben de bugüne öyle başladım ve dinlerken klişelerde boğulup "Adamlar iyi çalıyor yav!" a kadar geldim. Bu düşünce hezeyanımda aklıma şöyle bir soru takıldı : "bir gün karşıma 3-4 takım elbiseli, siyah güneş gözlüklü adam çıksa,'Arkadaşım, bu güne kadar açtın metalikaları cayır cayır dinledin, sna bir teklifimiz var al şu 1000 tl yi bundan sonra Metalika'nın sadece 5 şarkısını dinleyebileceksin. Şarkıları seçmekte özgürsün ama bu 5 inden başka dinledin miydi kafanı gözünü patlatırız 1000 tl yi de geri alırız.Tamam mı?' diye sorsa ne yapardım?"

Bu soru karşısında fazla düşünemezdim. Bu aralar epey sıkışık olduğumdan ve adamlar pek tekin tipler olmadığından hemen kabul ederdim teklifi(Olm, 1000 TL iyi para lan, değerlendirilirse... Bi de ben gizli gizli dinlerim ki gene, kim bilecek?!"

Fakat şimdi yeni bir soru belirdi karşımda:" Hangi 5 şarkı?" Gerçekten zor soru. Çok ayrıntılı düşünemedim o yüzden James affetsin. Ama "O 5 şarkı" şöyle olurdu herhalde :

*One

*Master of Puppets

*Fade to Black

*No Leaf Clover

*Unforgiven II (Tam listeyi hazırlarken çalıyodu , dayanamadım.)

Şimdi bu pek tekin olmayan adamlar size soruyor: "Hangi 5 şarkı?!"

Ryan Giggs

2009-12-14T00:16:00.001+02:00

"I grew up watching this programme. To see the people that have won it and to be here is unbelievable."

Ryan Giggs geçtiğimiz hafta 36 yaşına girdi, yaş gününde yine takımının galibiyete taşırken. Onu bizzat Manchester United'a getiren Ferguson bile "artık ayakları kanatta oynamak için yavaş" derken bile Manchester City maçının kaderini değiştirdiğini hatırlarım bu sezon. Gençliği ayrı, olgunluğu daha ayrı bir futbolculuk hikayesi Giggs'in.

Geçtiğimiz yıl giderayak belki de bir saygı duruşu manasında 11 şampiyonluğu bulunduğu ve kurulduğu günden bugüne her sezon forma giyip, her sezon gol atan tek oyuncu ünvanını elinde bulundurduğu premier ligin en iyi oyuncusu ödülünü almıştı. Geçtiğimiz hafta da Galler yılın sporcusu ödülünü kazanan Giggs bugünde BBC yılın sporcusu ödülünü kazandı. Oylamada ikinci sırayı F1 şampiyonu Jenson Button ve üçüncü sırayı da dünya heptatlon şampiyonu Jessica Enis kazanmış.

Giggs bu ödülü kazanan 5. futbolcu; Beckham, Owen, Gascoigne ve Bobby Moore ile birlikte. Uefa tarafından açıklanacak yılın takımında da yer almayı hak ediyor ve o kadroda olmasını bekliyorum.

Önümüzdeki günlerde de yeni bir kontrat imzalayacak Manchester United'la ve biraz daha izleyebilecez kendisini. Bu adam futbolu bırakmasın.

"I am playing for the greatest manager that has ever lived and I'm playing for the greatest club. Perhaps I've become more appreciated as I have got older.

It's unusual for a 36-year-old to be playing with a team like Manchester United for 20 years but I am enjoying it and long may it continue."

Paylaşmak İstedim -12

2009-12-13T00:22:00.003+02:00

Eğer hayattaki en büyük aksiyonunuz üç erkek evde oturup, içki içip, maç izlemek olmuşsa hayata dair bazı sorgulamalar yapmanızın vakti gelmiş demektir.

Bayadır canım çok sıkkın aslında. Ama sebebini size anlatmak niyetinde değilim. Neyse dostlarım sizlere başka bir şey anlatacağım. Böyle sıkkın sıkkın internette gezinirken, Nazım Hikmet'in güzel bir yazısının içinde şu sözlere denk geldim: "Epeydir eline almadığın kitaplar seni bekliyor. Kitap okurken de mutlu oluyorsun unuttun mu?"

"Hakketen lan" dedim başladım okumaya. Çok okudum ama. Günde iki kitap falan bitirmeye başladım. Peki ya ne oldu sonra? Mevcut dertlerim yetmezmiş gibi bir de varoluşsal problemler için düştüm. Bir yandan hayatı sorguluyor, bir yandan birini çok özlüyor, bir yandan da Galatasaray'ın daha maçın başında iki farkla geriye düşmesine üzülüyordum. Varın siz düşünün nasıl sikimsonik bi adama dönüştüğümü. Neyse ki üç gol atıp maçı kazandık. Yoksa halim nice olurdu. Kewell süper adam.

Şarap almak için çarşıya iniyordum. Bak şarap deyince hemen nasıl kafanız gitti böyle duygusal şeylere demi. Kafanız beyniniz döndü hemen. "Çakaal" dediniz. Alakası yok, sadece bugün maç izlerken şarap içme kararı aldık üç erkek. Aksiyon olsun dedik. Neyse dolmuşa bindim, oturdum bir yere. Sadece bi tane boş yer kaldı. 4 tane birbirinin arkadaşı kız bindi dolmuşa. Diğerleri para vermek için çantalarını karıştırırken bir tanesi -en arkadan gelen- hemen boş koltuğa geçti oturdu sinsi gibi. İnsanoğlunun aslında ne kadar çirkin varlıklar olduğunu her yerde görebiliyorsunuz. Bir şey soracağım size; bu sizin de canınızı sıkmıyor mu? Yani insanların kendi rahatları için her türlü çakallığı yapması, iki yüzlü davranması falan. Canımı sıkıyor insanlar.

Her zaman gittiğim bir tekel bayii vardır. Güzel içki arşivi vardır böyle. İki sevgili şarap seçerken çok kararsız kalmışlardı. Daha önce denediğim mükemmel bir şarabı gösterdim onlara, "bunu alın pişman olmazsınız" dedim. Gülümseyip teşekkür ettiler, aldılar sonra o şarabı. Şüphesiz mükemmel bir gece geçirecekler. Pis pis sırıttım, "bu gecenin tadını çıkarın, gün gelecek birbirinize kan kusturacaksınız, o yüzden bu gecenin her anının tadını çıkarın" dedim. İçimden tabii. Direk yüzüne nasıl söyleyim lan? Filmlerde olur öyle bilmiş replikler. Ağzına vururlar adamın. Bi tane köpek öldüren aldım eve döndüm. Şarap içtik maç izledik. Tam randuman alamadık. Biranın verimini vermedi şarap maç esnasında. Elde kadehler karşıda ofsayta falan düşen bir takım adamlar. Olmadı yani tam. Ama aksiyon oldu, değişiklik oldu.

Ulan iki saattir bir şeyler anlatıyorum hiç demediniz mi ne anlatıyor bu adam diye? Ben dedim mesela şimdi. Şunları demek istiyorum dostlarım:

*Cahillik en büyük mutluluk olsa da, kitap okumak en güzel bir şey.
*Bir sürü erkek oturup maç izlemek iyidir, geri kalan zamanlarda daha aksiyonlu bir şeyler yapma imkanınız varsa tabii. Yoksa o kadar iyi değil.
*Maç izlerken şarap çok iyi olmuyor. Havaya giremedik. Eski sevgili muhabbeti aldı başını yürüdü.
*Galatasaray'ın acil bir defansa, iyi bir orta saha oyuncusuna ve iyi bir yedek forvete ihtiyacı var. Azını kırarım senin Nonda! Yok lan nasıl kırcam zenci adam bir kere. Tenhada uruk-hai görsem kaçmam ama zenci görsem kaçarım.

Allaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah!

2009-12-12T14:57:00.004+02:00

2008 konser sezonu baya sağlamdı. İsteyip de katılamadığım baya konser olsa da gidebilenler için paranın yetiştirilemediği bir sezondu. Metallica, Judas Priest, Mark Knopfler, Dream Theater, Leonard Cohen ilk aklıma gelenler. Metallica'ya bilet alıp da konser gününe sınav denk gelince gidememiştim. Hala içimde bir yaradır bu konser.

2010 sezonu da 2008'den aşağı kalacak gibi değil daha şimdiden. Sonisphere Festival 2010 kapsamında üklemizde ilk kez gerçekleşecek festival kapsamında kesin olan Metallica'ya büyük ölçüde anlaşılan Slayer, Rammstein, Mastodon, Machine Head, Anthrax'ın katılması bekleniyor. Bunlar sadece bu festival için ismi geçen gruplar.

Bunların dışında geçen haftalarda açıklanan U2 konseri var Eylül'de, bir de Eric Clapton açıklandı 13 Haziran için. Fakat esas bomba bence şu an söylenti olarak adı geçen Iron Maiden ve AC DC'nin gelmesi olur. Iron Maiden gelsin başka bişey istemiyorum ben. Metallica, Maiden bi de Rammstein yeter artar bile ama para olursa AC DC de kaçmaz hani, kızla gidilir.

Neden?

2009-12-07T23:13:00.003+02:00

Oral diagnoz ve radyoloji çalışmaktan kafayı patlatmışım zaten. Her hastalık belirtisinde kusma, ateş, halsizlik, ishal var bi de anlamını bilmediğim bir sürü şey, birden aklıma lisedeki biyoloji derslerimiz geldi. Lisede işimiz gücümüz yokmuş gibi oturup bitkilerin üremesini öğreniyoduk lan resmen. Eşeyli-eşeysiz üreme, sırası vardı bi de bunun. Önce gametler sonra bişeyler falan, baya baya ezberliyoduk. Alt tarafı bi eğrelti otu çoğalınca nolucak sanki, niye yani? Neden? Eğrelti otuyla beraber bi bitki daha vardı da unuttum adını kara yosunları, su yosunları olabilir belki.

Hayır bugün bi yerde görsem eğrelti otu olup olmadığının anlayamam bitkinin ama üremesini bilirim. Bugün işte bunu düşündüm uzunca bir süre, kafayı neylerde doldurmuşuz zamanında diye. Neyse ki ben bu "yazılı"lardan düşük aldıydım hep, çalışmamıştım.

It all began with a beatiful pass from Eric Cantona

2009-12-06T20:06:00.006+02:00

Eric: "After we all forget 'you're just a man"

Cantona: "I'm not a man, I'm Cantona"

Eric Cantona'yı ve Manchester United'ı ayrı severim bilen bilir. Cantona dönemine aklımız başımızdayken yetişemedik orası ayrı fakat yine de Cantona sevgisini engelleyemez bu durum. Sırf bu sebepten dolayı Looking For Eric'e gittim açıkçası, Cantona için. Daha önce ne Ken Loach bilmişliğim vardır ne bişey. Fakat kendisinin burdan sağ elini ayrı sol elini ayrı öpüyorum. Daha önce de bu tarz futbol-hayat benzetmeli filmleri varmış zaten, bu film de çok çok güzel.

Bunalımdaki ve hayattan hiçbir tad almayan, öylesine yaşayan postacı Eric bir gün odasındaki Cantona posteriyle konuşurken Cantona'nın kendisi görünür. Ondan sonra olaylar gelişir. Cantona felsefesiyle birlikte hayattaki tüm sorunları çözülür Eric'in zamanla. Tabi bunlar olurken Cantona'nın problemleri çözerken kullandığı yöntemler futbolculuk dönemindekilerle aynı. Risk al, şaşırt gibi sıradan olmayan yöntemler çoğu kişiye göre.

Film boyunca endüstriyel futbola da sıkça giydirilmiştir ayrıca. Manchester United maçlarını barda izlemek zorunda kalan işçi sınıfından postacıların sitemi, stada artık parası olanları gidebilmesi ve 10 yıldır maça gidemiyor olmalarının yarattığı üzgünlük ve endüstriyol futbola olan öfkeleri...

Tüm bunlar Cantona'nın kariyerindeki önemli noktalar ve futbol üzerinden o kadar güzel anlatılmış ki film bitmese dedim izlerken. Tabi bir de inanılmaz gaza geldim, İngiltere'de olsak da otobüslere doluşup biralarla marşlar söyleyerek deplasmanlara aksak, barlarda toplanıp maç izlesek diye. Tabi bir de Cantona forması gerektiğine kesin kanaat getirdim. O yakaları ben de kaldırmalıyım yani.

had a friend we have in jesus
he's our saviour from afar
what a friend we have in jesus
and his name is cantona

ooh, ah, cantona
ooh, ah, cantona
ooh, ah, ooh, ah, ooh, ah
ooh, ah, cantona

Bir de son olarak filmdeki kadın izleyici kalabalığı dikkatimi çekti. Cantona'yı mı seviyorlar, yoksa Ken Loach'ı bilmem ama erkek sayısından fazlaydı kadın sayısı kesinlikle. Bence Cantona'yı seviyorlar hehe.

Film bittikten sonra da İngilizlerin ve belki de hiç kimsenin hala anlayamadığı, şu röportaj var. Cantona Crystal Palace maçında ırkçı söylemlerde bulunan rakibine tekmeyi attıktan sonra basın toplantısına çıkıyor ve herkes özür dilemesini falan beklerken onun söyledikleri ise; "when the seagulls follow the trawler, it is because they think sardines will be thrown into the sea. thank you very much."

Parasıyla Değil mi Kardeşim?!

2009-12-05T22:09:00.006+02:00

Haberimiz şöyle :

"

Çinli işçi Facebook'ta da ucuz

Facebook'un en popüler uygulamalarından biri olan Farmville'de işçi SANAL DÜNYA'DA BİLE UCUZ İŞ GÜCÜ

İş yoğunluğu nedeiyle oyundaki tarlalarıyla ilgilenemeyen oyuncular çiftliğe göz kulak olacak Çinli işçilerle oldukça ucuz fiyatlara anlaşabiliyorlar.Kiralama dönemi başladı. "

Bu ne lan! Biri bana açıklayabilir mi? Şimdi bir oyun oynuyorsun.Sanal çiftlikler kurup ,sanal ürünler üretiyor, sanal paralar kazanıyorsun. Ama bununla yetinmeyip gerçek dünyada kazandığın parayla gerçek bir adam tutup sanal çiftliğinde mi çalıştırıyorsun?! Bu mu yani teknolojinin geldiği son nokta!

Tüm bunlar bir yana "Çinli işçi burada da ucuz" diye haber yapılıyor. Ya ne olacaktı. Şu haberde şaşırmadığım tek nokta Çinli işçinin ucuz olması. Yani eğlenmek için oynadığın bir oyunun bile amacının nasıl değişip sisteme uyum sağladığının çok güzel örneği Farmville.

Tek amacın daha fazla kazanmak ve sadece sahip olmak olan Monopoly tarzı oyunlara alışmıştık.En nihayetinde kendin oynuyordun ve gerçek dünya'da sahip oldukların oralarda geçmiyordu. Yani Bill Gates de olsan şansın yaver gitmedi mi kaybedebilirdin. Ama bu Online oyun dünyası çok farklı bir yöne ilerliyor.

Biraz etrafa bakınınca bu işin aslında yeni olmadığını, online oyundan bir şekilde uzak durmayı başarabilmiş olan ben tarafından yeni farkedildiğini görünce daha bir moralim bozuldu. Meğer bazı online oyunlar için Çin gibi ülkelerde stüdyolar kurulup , "ucuz işçiler" sabahtan akşama bilgisayar başında oturtuluyormuş . Yaptıkları tek iş sanal canavarları öldürmek, para kazanıp sanal kılıçlar almak.

"Kıçınıza sokun o kılıçları" diycem ama sanal kılıcın nesini nereye sokucaksın be abi. Cümleten geçmiş olsun.

Dip not: Şu Marduk mudur nedir, gelse de kurtulsak.

Haftanın Filmi 26 - RocknRolla

2009-12-02T23:02:00.004+02:00

Haftanın filmi köşesi aslında amacından fazlaca sapmış bir köşe olup çıktı ama olsun. RocknRolla bu hafta "haftanın filmi" köşemizin konuğu.

"People ask the question... what's a RocknRolla? And I tell 'em - it's not about drums, drugs, and hospital drips, oh no. There's more there than that, my friend. We all like a bit of the good life - some the money, some the drugs, other the sex game, the glamour, or the fame. But a RocknRolla, oh, he's different. Why? Because a real RocknRolla wants the fucking lot."

Guy Ritchie sevenlerin fazlasıyla seveceği bir film zaten. Tipik bir Guy Ritchie filmi denilebilir hatta. Harika müzikler, güzel bir hikaye ve fantastik İngiliz aksanı. Tek eksiklik Jason Statham'ın eksikliği bana kalırsa, ki yerine gelen adam da Gerard Butler olunca Statham'ı daha bi saygıyla andım. Bir de bu filmde sinemalarda pek görmediğimiz ama Entourage'den Ari Gold olarak tanıdığımız Jeremy Piven var. Kendisini de sever sayarız. Filmde yine efsane olabilecek karakterler mevcut fakat, Johnny Quid'i ayrı bi yere koymak gerek. Kendisine özellikle dikkat lütfen, filmi izlerken.

Haftanın filmi bu haftalık bu kadar, haftanın müzik listesi olarak filmin soundtrack albümünü yazdım sayım.

Ey Bilişim Sektörü, Kafamı Karıştırıyorsun

2009-12-02T21:44:00.005+02:00

Acaip param oldu bi anda, parayı da beraber harcayacak kimse olmayınca etrafımda, bu parayı olduğu gibi bilişim sektörüne yatırmaya karar verdim. Yıllardır kör topal idare ettiğim masa üstü bilgisayarım bir hurdaya dönüşünce laptop almaya karar verdim. Bir sürü internetten böyle bilişik araştırmalar yapıyorum bi kaç gündür beynimin içi ram'le, cigabaytla, megahertzle doldu dostlarım. Ve şunu açık yüreklilikle söyleyebilirim ki bu uçsuz bucaksız araştırmalarım sonucunda hiçbir neticeye varamadım.

Para biraz bok olduğu için Sony mağazasına gittim bugün. "Laptop alıcam" dedim. "Ne kadar bütçe ayırdınız bu iş için" dedi. "Para mühim değil" dedim ben de. Bunu duyan bayi yetkilisi bir ilgilendi benimle dostlarım anlatamam. Çaylar falan bişeyler sürekli. Kataloglar getirdiler bir sürü. Katalog da ne sikimsonik bi katalogsa fiyat yazmıyo içinde. "Abi niye fiyat yazmadınız" dedim, "ürkütüyor müşteriyi fiyatlar" dedi. "Ananı avradını" dedim. İçimden.

Orda bi laptop beğendim 5000 lira fiyat çekti adam. Ulan o kadar parayı laptopa yatırabilecek bi adam olsam kendime bi araba alırım, artan parayla da TOKİ'ye yazılırım. "Bunu alabilirim ya, babamdan kredi kartını alıp geleyim ben" deyip uzaklaştım oradan.

Dostlarım şimdi hepiniz bilişik adamlarsınız, bütün gün kukuman kuşu gibi internette takılıyorsunuz, o blog senin bu sözlük benim sürtüyorsunuz. Anlarsınız bu laptop işlerinden, hangi marka iyidir hangisi tırttır falan tavsiye lazım bilimum. Oyun oynamak için alıcam bi de ben bu laptopu. Ona göre.

Gezici Festival Varmış

2009-11-29T13:41:00.004+02:00

"I'm not a man I'm Cantona."

İstanbul'da Film Ekimi var, millet güzel güzel izliyor filmlerini. Ankara'ya uğramıyor ne yazık ki bu organizasyon. Biz de burdan imreniyoruz anca. Özellikle bu yıl "Looking For Eric" filmi Film Ekimi'nde gösterilecek olunca çok içerlemiştim. Manchester United'a ve özellikle de Cantona'ya olan özel ilgim sonucu bu film çok ilgimi çekmişti tabi ki. İnternetten de izlemek istemedim açıkçası indirip, ustaya saygısızlık olur gibi geliyodu. Neyse işte bugün öyle bi internette dolanırken Sigara Yanıkları'nda Gezici Festival'i gördüm, Ankara'ya da uğruyormuş. Ankara'da nasıl filmler var bi bakayım dedim. Usta da burdaymış meğer. Looking For Eric Batı Sineması'nda sinemaseverler ve Cantona severlerle olacak. Tabi başka güzel filmler de var ama o ara sınav programı yoğun biraz, o sebeple en fazla iki filme daha gidebilirim heralde. Ama Looking For Eric kaçmaz aga, kaçmaz.

Gezici Festival'in bu yıl 15.'si düzenleniyormuş, daha önceden haberim olmadı pek. Bazı gösterimlere yönetmenler ve oyuncular da katılıyor, festivalin temel amacı bu. Hayranı olduğunuz özel oyuncular ve yönetmenler varsa tanışmak için güzel bir fırsat. Festival sayfasında ayrıntılı bilgi ve program mevcut.

Gör Performansımı

2009-11-25T13:04:00.005+02:00

Ne zamandır şiir koymamışız bloga. Böyle hayvan çocuğu gibi yazılar yazar olmuşuz. Muhtemelen hepinizin bildiği inanılmaz bir şiiri paylaşıyorum sizlerle. İnanılmaz bir aşk, inanılmaz bir serzeniş.

"Kaan Dobra'nın takıma yeni geldiği günlerdi aşkım
Off ne alakası var şimdi deyip
Dinlememezlik etme, dinle bi kere.
Kaan Dobra takıma yeni gelmişti.
Yalan söylemiyim sanırım antep maçıydı.
Maç neredeyse bitmiş. Skor kesindi..
Hoca maçın 89. dakikasında oyuna aldı Kaan'ı
Sahada herkes çok yorgundu.
Bi tek Kaan, civelek gibi koşuyordu sağa sola.
Ben de dahil herkes güler gibi bakıyordu Kaan'a.
Aa kerize bak aa enerjike bak diye.
Ama hoca beğendi kaan'ın performansını
Diğer maçta daha çok yer verdi.
Bir diğer maçta daha bi çok.
Ve bugün Kaan Dobra, Kaan Dobra'ysa
O 89. dakika yüzündendir.
Şimdi gelelim sadede.
Ben de ilişkimizi kurtarmak için 89. dakikada oyuna girmiş bir oyuncu gibi
Koşuyorum, çırpınıyorum.
Gör performansımı diye.
Sev beni diye..."

Umut Sarıkaya

İçimden O Kadar Çok Konuşmak Geldi Ki, O Kadar Çok

2009-11-23T00:14:00.001+02:00

Size de oluyor mu bilmiyorum. Bazen çok canım sıkılıyor böyle ama genel anlamda bir can sıkıntısı. Anlık bir şey değil, bir takım güzel olmayan şeyler oluyor mesela, sonra total can sıkıntısı işte hep. Bir süredir öyle oldu bana da. Beni bilenler bilirler, bilmeyenler için söylüyorum böyle durumlarda hayvan çocuğu gibi yatarım ben.

-sanatsal gibi resim, ama değil-

Bu aşırı durağanlık dönemimin hep sonbahar aylarına denk gelmesinden dem vurup, iklimler ve ruh hali konulu bir paragraf efendime söyleyeyim bir cümleler silsilesi yaratacaktım ama acayip üşendim dostlarım. Sonbaharın hüznüyle başlayan yazım; kışla beraber duraklama evresine girecek, ilkbaharla güzel bir çıkış yakalayıp, yaz mevsiminde zirvedeyken bitecekti. Tüm genç dimağlarımızın damağında biraz hüzünlü biraz orgazmik bir tat bırakacaktım ama açıkçası kim uğraşacak şimdi deyip vazgeçtim. Hem zaten Nuri Bilge Ceylan da filmini yapmış bunun "İklimler" diye, benim de burada yırtınmama ne gerek var. Gerçi pek diyalog yok mesela o filmde. Yazının buraya kadar olan kısmı filmdeki repliklerden fazladır mesela byte olarak. Ama adam fotoğrafçı işte, filmin kareleri falan ne biçim. Yoksa bir numarası yok gibi geldi filmin. Adam kadının ayak ucuna fındık atıyor sonra sevişiyorlar falan garip bir şeyler bir takım. Mevsimler var sonra öyle işte.

Neyse dostlarım giremedim ben bir türlü yazıya. Hani cep telefonunun şarjı biter ya mesela, ya da arabanın benzini bitebilir falan işte ne bileyim bilimum ansızın biten her şey gibi geçen gün evde otururken böyle, durup dururken motivasyonum bitti. O günden beri işte hayvan çocuğu gibi yatıyorum. Gün içerisinde sadece hayatta kalmak için efor sarfediyorum falan. Sordum soruşturdum "ne ayak lan böyle bir takım garip olaylar bende?" diye. "Depresyon" diyolla. Ulan insanoğlu da ne acaip, canın sıkıldı mı depresyon oluyor hemen o. "Canım sıkıldı" desen kimse sallamaz seni, depresyon demek daha şık gibi mesela. "Hayatta onulmaz dertlerim var" demek gibi. "Bir takım duyarlılıklarım, hassaslıklarım var" demek gibi. Ne gerek var. Arada bi canı sıkılır insanın. Olur öyle.

Gittim anneme "anne geçen gün evde oturuyordum, motivasyonum bitti" dedim, "hani mesela futbolculara prim veriyorlar, hani forvetler gol atınca para alıyorlar sonra daha çok gol atıyorlar ya dedim, ben de 70 üzeri not aldığım her komite sınavı için prim istiyorum 500tl" dedim. "Tamam" dedi. Hayata yeniden tutundum. Sahi, tutunamayanları bilir misiniz?

Black

2009-11-18T17:20:00.003+02:00

Hey... oooh...

Sheets of empty canvas, untouched sheets of clay

Were laid spread out before me as her body once did.

All five horizons revolved around her soul

As the earth to the sun

Now the air I tasted and breathed has taken a turn

Ooh, and all I taught her was everything

Ooh, I know she gave me all that she wore

And now my bitter hands chafe beneath the clouds

Of what was everything.

Oh, the pictures have all been washed in black, tattooed everything...

I take a walk outside

I'm surrounded by some kids at play

I can feel their laughter, so why do I sear?

Oh, and twisted thoughts that spin round my head

I'm spinning, oh, I'm spinning

How quick the sun can drop away

And now my bitter hands cradle broken glass

Of what was everything?

All the pictures have all been washed in black, tattooed everything...

All the love gone bad turned my world to black

Tattooed all I see, all that I am, all I'll be... yeah...

Uh huh... uh huh... ooh...

I know someday you'll have a beautiful life,

I know you'll be a star in somebody else's sky, but why

Why, why can't it be, can't it be mine

Aah... uuh..

Too doo doo too, too doo doo...

Böyleyken böyle işte dostlar. Pearl Jam'e ve özellikle Eddie Vedder'e sonsuz saygılar. Böyle hüzünlü zamanlarda tüm gün boyu dinlenilebilecek şarkılar yapmaya devam etsinler, biz dinleriz nasılsa.

Haftanın Müzik Listesi - 42

2009-11-15T20:37:00.003+02:00

Mevsimler değişmiş biz haftanın müzik listesini yapmayı unutmuşuz. Süper bir liste ile karşınızdayım.

Listenin bayrak adamı olarak Ray Charles'ın "Hit the road jack!" şarkısını seçtim. Hepinizin çocukluktan beri bir yerlerde duyduğu bir şarkıdır bu muhtemelen. Hatta iddia ediyorum dünyanın en tatlı şarkılarından biri olabilir bu. Şu sıralar Fiat'ın reklam müziği olarak dönüyor ben de orada dinleyip şarkıyı araştırdım. Şarkıyı ben yıllardır "mono mono mono" diye anlıyordum dolayısıyla şarkıyı bulmam epey zaman aldı(no more diyormuş).

İkinci şarkı The Pierces'den "Secret". Gossip Girl izlediğimden bahsetmiştim sizlere. Onun soundtrack'lerinden biri bu. Bu şarkı dizide çalarken denk geldim bir gün, sonra izlemeye başladım zaten. O kadar iyi bir şarkı. Bir gün bu şarkıda dans etmek isterim.

Parliament sinema gecesinin geri dönüşünün anısına Aaron Neville Linda Rodstadt düeti olan "All My Life" da giriyor listeye. Bu şarkıyı ne zaman dinlesem banyodan yeni çıkmış bir halde ve okul çantamı hazırlıyor gibi hissederim kendimi.

Modern Talking "No Face No Name No Number". Açıklama yapmaya bile gerek yok. Her haliyle efsane.

Son şarkı listeyle acayip alakasız bir şarkı. Cem Adrian'a acaip bir hayranlığım vardır. Benim için en özel şarkısını aldım listeye. İyi eğlenceler. (Olm şarkıların linki var bak tıklayıp üstüne dinleyin)

Paylaşmak İstedim - 11

2009-11-14T18:23:00.002+02:00

Geçenlerde hayatımın en muhteşem ayarlarından birini aldım. Ayar almak hoş bir şey olmasa da bazıları saygıyı hakediyor gerçekten. Rispekt!

Ben, eski ev arkadaşım, başka bir arkadaşım bi de onun kız arkadaşı oturup öyle boş boş muhabbet etmekteydik. Ortamda kızların hoş olmayan triplerinden dolayı o kıza giydirmekteydim. "Bak var ya biz erkekler olarak böyle size çok söyleyemeyiz ama bebek taklidi yapan kızlardan hiç hazzetmeyiz. Yani mesela böyle diyelim çok aşığız, bu bebek taklidinden sonra bi hoşlanma seviyesine falan düşer bu" diye başladım. Ortamdan coşkuyu aldıkça ben coştum, kendimi kaybettim. Nasıl yardırıyorum ama kız klişelerinden. "Ben seni arkadaş olarak görüyorum"dan giriyorum, "bilmem, bir sebebi yok, sadece sıkıldım"dan çıkıyorum. Erkekler olarak gülüyoruz ortamdaki tek kız tebessüm ederek geçiştiriyo falan. En sonunda iyice kıvama gelince ben "zaten biz 7'siyle 70'iyle, büyüğle küçüğüyle bütün erkekler olarak toplanıp bir manifesto yayınlayacağız bu böyle gitmez" dedim. "Ne zaman toplanıcaksınız" dedi. "Bu gece dolunay çıktığında toplanıyoruz" dedim, "niye dolunay çıkınca adama mı dönüşüyorsunuz?" dedi.

Sessizce başımı öne eğdim. Diğer erkekler de eğdi. Derin bir susuşma oldu. Ayağa kalktım, kızın elini sıktım, tebrik ettim. Ve artık hayat eskisi gibi değildi.

Atatürk'ü Anmak

2009-11-10T20:21:00.006+02:00

Bugün 10 Kasım sizin de bildiğiniz üzere. Atatürk'ün anılması, bayrakların yarıya çekilmesi, mecliste bugün kürt açılımının tartışılması falan karışık bir gündü. Ama ben sizlere farklı bir şey anlatacağım.

Bizim sınıfta iki tane kız var. Bunları iyi tanıyorum. Hayat üzerine hiçbir fikirleri olmayan, şu hayattaki en büyük dertleri eski sevgilileri olan kızlar. Belki yeni sevgili bulmak da en ciddi problemleri olabilir, emin değilim. Bana kalırsa oksijen ve doğal kaynak sarfiyatından başka bir şey de değiller. Neyse işte bugün ikisi birden üzerinde Atatürk resmi bulunan tişört giyip gelmiş. Atatürk'ü anmak için.

Beni gereksiz derecede kendini beğenmiş ya da çok bilmiş olarak nitelendirebilirsiniz bilmiyorum. Ama yine de söylemeden edemeyeceğim. Açıkcası Atatürk'ün bu şekilde anılmasını hazmedemiyorum. Senede sadece bir gün onun da Atatürk tişörtü giymek gibi bi şekilde yapılması bana absürt geliyor. Bu iki gereksiz insanın Atatürk'ü sahiplenmiş gibi yapmalarını da hazmedemiyorum. Yaptıkları etraflarındakine "bakın ben modern bir cumhuriyet kızıyım" demekten başka bir şeyse ben de bir şey bilmiyorum. Sorsan kıza Atatürkü anlat diye ortaokul sosyal bilgiler dersinden fazlasını da anlatamaz. 19 Mayıs der, Bandırma vapuru der kalır.

İkisinin yanına gittim. "Bu tişörtler ne ki?" dedim. Alaycı bir şekilde bakıp "Bugün 10 Kasıaam, Atatürk'ü anıyoruz" dediler. "İyi o zaman, bir gün Che Guevera tişörtü giyip devrim yapıcak olursanız haber verin, hep beraber giyer geliriz" dedim. Anlamadılar.

Atatürk'ü saygıyla anıyorum. Keşke arkasından gelen nesiller okuyan, öğrenen ve O'nun ne yapmaya çalıştığını anlayan nesiller olsalardı. Bir gün böyle nesillerin yetişmesi dileğiyle.

Haftanın Filmine Kısa Bir Bakış-25

2009-11-07T23:49:00.004+02:00

Bu haftanın filmi 2007 yapımı The Man From Earth.

Filmi izlemeden önce ne konusu,ne oyuncuları ne de yönetmeni hakkında hiçbir fikrim yoktu. Filmin ismini imdb de en iyi bilim kurgu filmleri arasında gezinirken buldum. 25.000 civarı kullanıcıdan 8.2 gibi epey yüksek bir oy oranı alması benim tek referans noktamdı. Filmi indirdim ve hiç bir araştırma yapmadan izledim ve bu yüzden benim için epey ilginç bir 87 dk oldu diyebilirim.

Film başlarda biraz garip gelebilir. Çünkü siz bir bilim kurgu filmi beklerken,o sizi tek bir odanın içine tıkıyor.Buı özelliği ile "12 Kızgın Herif" in aynısı diyebiliriz. Bütün bir film tek bir oda içerisinde karşılıklı akıl yürütmeler ve diyaloglarla geçiyor. Fakat bir süre sonra kendinizi diyaloglara öyle kaptırıyorsunuz ki,filmin o odayı çoktan terk ettiğini ve kurgudaki yerini aldığını görüyorsunuz.

Filmin konusundan hiç bahsetmeyeceğim. Eğer bilmiyorsanız bence hiç araştırma yapmadan izleyin. Filmin etkisi inanılmaz derecede artıyor.

Yalnız filmle ilgili bahsetmek istediğim bir şey daha var: Sonu. Naçizane tavsiyem lütfen sonunu izlemeyin. Son 10 dakika kala kapatın filmi.(Gerçi böyle yapınca herkes daha bir merakla izler de bkz. Ters Psikoloji) Ciddiyim.Filmin sonunu izledikten sonra "yönetmen bu kadar iyi akan bir filme böyle kötü ,bayağı ve komik bir son nasıl yapabilmiş?" diye şöyle bir düşündüm ve yönetmenini araştırdım.Ve sonunda bir mantığa oturttum.Filmin yönetmeni Richard Schenkman'ın bu filme kadar hiçbir önemli yapımı yokmuş derken bir de ne göreyim ; 1992 yapımı "Playboy: Playmates in Paradise " filminde Richard Schenkman'ın imzası var. O anda anladım Man from Earth'ün sonunun nereden geldiğini. Yönetmenin eski tecrübelerinden!...

Yine de iyi bir senaryo ve gerçekten ilginç bir film olan Man From Earth ilgilenenlere tavsiye olunur. (Sonu hariç)

Sedürt'le Diziden Diziye Koşuyoruz - 1

2009-11-07T19:35:00.009+02:00

Ya çok canım sıkılıyordu ya da hiç param yoktu. Ben de deli gibi televizyon izlemeye başladım. Aslında itiraf etmek istediğim bir şey var, sadece yol yapıyorum canım sıkılıyordu falan diye. Ama artık bunlar konuşulsun: "son günlerde deli gibi Gossip Girl izliyorum".

Şimdi bu dizi cnbc-e'de bi de e2' de yayınlanıyor(uu evet dostlarım digiturkum var). İkisi farklı sezonları yayınlıyorlar anladığım kadarıyla. Çünkü çok alakasız şeyler oluyor izlediğim bölümlerde.

Biraz diziden bahsedeyim bilmeyenler için. Şimdi böyle acaip zengin ailelerin çocukları var. Bunlar lisede okuyorlar güya. Az önce açtım bizim lise fotoğraflarına baktım bir de televizyona baktım. Üzülüyor insan dostlarım, çok üzülüyor. Geçip giden günlere üzülüyor. Her neyse dedim ya acaip zengin bunlar o parti senin bu balo benim geziyorlar. 4-5 tane esas kız 4-5 tane de esas oğlan var. Şimdi dizinin farklı sezonlarını aynı anda izlediğim için olay örgüsüne tam hakim değilim ama şunu söyleyebilirim ki; çok seksler dönüyor dostlarım. Bu kızlar ve erkekler sevişiyorlar aralarında. Hep eş değiştiriyorlar. Her parti çıkışında yeni yeni seksler var mesela. Parti sırasında da oluyor bazen. Lise demiş miydim size?

Dizide güzel kızlardan birisi Yale üniversitesine gidiyormuş yeni sezonda, öyle bir istihbarat aldım. Olm nasıl bir sınav sistemi var orda? Bu kadar partinin, balonun, sevişmenin üstüne öyle hadi ben gidiyorum deyip Yale'de öğrenci olunabiliyor mu? Bir kere ders çalıştığını görmedim bu kızın ben kaç bölüm izledim. Şununla oynaşayım, öbürüne tokmaklattırayım diye geziyor onca bölüm. Amerika'daki sistemi bilen varsa beni aydınlatsın.

Bu esas kızlarla esas oğlanların anne babaları da farklı farklı zaman dizilerinde aralarında sevişiyorlar. Eş değiştirmeler orda da mevcut ama çocukları kadar çok değil. Libido daha düşük seviyelerde orda.

Evet ilk dizi incelememizin sonuna geldik. Dizi güzel. Güzel kızlar var, yakışıklı gibi oğlanlar var falan. Çok para var lan bi de. Kızlardan birinin evinde bir avize vardı mesela 2 sene para biriktirsem alamam muhtemelen. Avize lan sadece. Neyse dostlarım florasan lambanın icadından dolayı bir kez daha mutlu oluyor ve size bu diziyi coşkuyla tavsiye etmiyorum. Biraz tavsiye ediyorum ama az böyle.

Bulut Değil Onlar Eppek... Tava Eppeği..

2009-11-06T15:49:00.007+02:00

Şimdi şu Cern Deneyi'nden hepinizin haberi vardır sanırım. Çok yazılıp çizildi üstüne, evrenin oluşumu bulunacak dendi, karadelik çıkıcak ölücez dendi falan bişeyler. Sonra Hadron Çarpıştırıcısı bozuldu. Deney ertelendi. En son gelecekten gelip deneyi bozdular deniyordu falan acaip teoriler bir takım ilgimi çeken tartışmalar dönüyordu. Ta ki bugün denk geldiğim şu habere kadar.

HADRON ÇARPIŞTIRICISINA EKMEK KAÇTI!!! Olm napıyonuz lan siz orda? Milyar dolarlık yatırım yapmışsınız, evrenin tüm sırlarını çözücez diyosunuz bir takım şovlar falan bişeyler, yepisyeni makinayı içine ekmek kaçırıp da mı bozdunuz? Ey İsviçreli bilim adamları yakıştı mı şu hareketiniz? Yıllardır bilgisayar kullanırım klavyesine bi kere su dökmüşlüğüm yoktur siz koca makinanın içine ekmek mi düşürdünüz? Ekmek dediğin yere dökülür, ne bileyim koltuğa dökülür, budur bi ekmeğin girebileceği maksimum aksiyon. Tekrar ediyorum Hadron Çarpıştırıcısı lan bu! İsmi bile ne acayip, bilimkurgu filmlerindeki sikimsonik aletler gibi adeta. Utanmadan çıkıp söyleme bari, içine ekmek kaçırmışız ondan bozduk diye.

Bilim dünyasına ve de özellikle İsviçreli bilim adamlarına olan inancımı yitirdim. Yarın çocuklarım Cern Deneyini bana sorduklarında nasıl onlara "evlatlarım bizler bilim ve teknoloji çağının insanları olarak içine ekmek kaçırıp bozduk gıcır gıcır aleti" derim? Nasıl onların yüzüne bakabilirim bir daha?

Paylaşmak İstedim - 10

2009-11-03T22:45:00.015+02:00

Bu yazımda siz sevgili okurlarla(zaten 4 kişi falan var 2 si benle sedürt) hafızamda uzun süre önce kendine yer etmiş fakat -kendisini çöpe atmamdan korktuğu için olsa gerek- beynimin derinliklerine doğru inerek doğru anı beklemiş ta ki geçenlerde tekrar karşıma çıkıp artık zihnimden söküp atamayacağım sağlam bir iz bırakmış olan bir görüntüyü paylaşacağım. Evet bu uzun ve süslemeye çalıştığım cümlemden sonra gerçekten önemli bir görüntü bekliyor olabilirsiniz ama lütfen beklentinizi düşürünüz. Çünkü bu görüntü bir "baldır" a ait. Evet yanlış duymadınız.Kıllı hafif kaslı bildiğimiz erkek baldırı.

Şimdi olayın başına şöyle bir dönersek, burada atıp tutan biz kamara üyelerinin geçmişleri o kadar da parlak değil aslında. Yani zamanında bazı tür ortamlara girip çıkmışlığımız var mutlaka. İşte o ortamlardan biri de -siz deyin dershane aracılığıyla, ben diyeyim başka aracılarla -cemaat ortamıdır. Hamıd olsun şimdi o taraklarda kalmadı bezimiz fakat o zamanlardan bize hatıra kalan bazı anılar ve görüntüler de yok değil.İşte onlardan biri de yukarıda bahsettiğim "cemaat baldırı". Cemaat baldırı, sürekli abdest alma modunda olan cemaat mensuplarının mütemadiyen gözümüze soktukları bir öğedir ne yazık ki. Ve insan buna o zamanlar dikkat etmese de görüntüler hep bilinç altına atılır. İşte en acı olanı o bilinç altının bir olayla tetiklenmesi ve o görüntülerin alttan üste büyük bir gürültüyle çıkmalarıdır.

Temsili Cemaat Baldırı ( Erman Çağlar'dan Etkilenilmemiştir)

Geçenlerde, epey uzun bir aradan sonra bir halı saha maçına davet edildim. Benim açımdan çok çekişmeli geçen maç rakip takımın farklı üstünlüğüyle sonuçlandı (Doğal olarak). Neyse, maç sonunda soyunma odalarında oturup dinlenirken karşıma kapri giymiş bir çocuk oturdu. Ben de yorgun olduğum için yere doğru bakıyor, oflayıp puflayarak maçta dağılmış vücudumu bir araya getirmeye çalışıyordum..İşte tam bu anda karşımda duran nesne beni tekrar darmaduman etti. Oydu.Karşımdaydı işte. Ete kemiğe bürünmüş orta boy bir cemaat baldırı. Hemen kafamı kaldırıp hararetle sordum çocuğa" Sen cemaatte mi kalıyon lan!"

Çocuk bir an afalladı.Neden böyle bir soru yönelttiğimin şaşkınlığından ziyade böyle bir şeyi nasıl bilebildiğimin şokunu yaşıyordu. Kendini biraz toparlayıp "E..evet" diyebildi. "Nerden anladın?"

"Baldırından!", " Baldırın kas-yağ dengesi , çorabın mesafesi ve bej gibi ama tam değil rengi ,baldırın üstündeki kıl sayısı gibi etmenler seni ele verdi ey şakirt!" diyemezdim tabi ki çocuğa. Zaten kroki durumunda olan bu zat-ı muhterem o anda knock-out oluverirdi. Arkasına bile bakmadan kaçardı. Topu ortak arkadaşımız olan ve o anda orada bulunmayan Fırat'a atıp " O söyledi" dedim ve "Nası , rahat mısın bari?" gibi hiç merak etmediğim fakat durumu müthiş kurtaran bir soruyla olayı kotardım.

Ama o maç bende derin yaralar bırakarak bitti sevgili okurlar. Bir daha aklımdan belki de hiç silinmeyecek olan o görüntüyü , "Cemaat Baldırı" nı bırakarak... Ve emin olun yalnız değilim. Bu ve bunun gibi görüntüler yüzünden hayatlarına randımanlı olarak devam edemeyen bir çok insan var dışarıda. "Oradasınız , biliyorum! Çıkın ortaya dökün içinizi!" O baldırların,çorap toplarının izleri paylaştıkça azalır. Bana güvenin. Saygılar...

*Bu yazıdaki isimler, betimlemeler ve kurumlar tamamen hayal ürünüdür.(Tabi yersen!)

Çekyatlar Geri Döndü

2009-11-02T18:24:00.007+02:00

Uzun süredir nadide yazarımız spicoli'den haber alamıyoruz bildiğiniz gibi. Şimdi bu spicoli modadan falan anlayan bi adamdır. Daha doğrusu şöyle söyleyeyim ben zerre anlamadığım için bu işlerden, spicoli böyle bloga falan iki üç satır modayla ilgili bişeyler karalayınca modadan anlıyor gibi geldi. Hee anlamıyosa da gelip bana kızmayın sonra, anlamıyor da olabilir.

Neyse dostlarım baktım ki blogda böyle bi eksiklik oluşmuş. Modadan ne bileyim bir takım böyle şeylerden bahsetmez olmuşuz. Hep böyle tespitler falan bişeyler var blogda, tarzımız oraya kaymış. Madem blogu eski günlerine döndürüyoruz hepimiz bir şeyler yapmalıyız o vakıt. İşte bu yazıyı bunun için yazıyorum dostlarım.

Bu resimde görmüş olduğunuz bir çekyat. Halk arasında fışkı sarısı diye tabir ettiğimiz renkten. Bunun kırmızısı bi de mavisi var bende. Aynından ama. Üzerinde siyah şeritler ve sonsuz işaretine benzeyen işlemesiyle dikkatleri çekiyor. "Öğrenci evlerinde bu sene bunlar modaymış lan" dedim. "Zaten hep modaydı" dediler. Fiyat 100tl(kdv dahil). Çok fonksiyonel bi kere, açıyosun yatak oluyo, kapatıyosun koltuk oluyo efenime söyliyim içine eşya koyabiliyorsun falan güzel. Spot mağzalarında ikinci el olarak 20-30 tl civarı(kdv dahil, fiş almazsan indirim var) bulunabiliyor dediler şimdi. İstihbarat o yönde.

Not: Moda bilgim şimdilik bu kadarına yetti. Spicoli'yi özlüyorum.

Dipnot: Bu yazı spicoli'nin bundan tam bir sene bir hafta önce yazdığı "Ekoseler Geri Döndü" adlı yazıya ithafen yazılmıştır.

Vay Anam Vay

2009-11-01T22:57:00.003+02:00

Görüntüdeki fiş Roman Abramovich'in New York'ta bir öğle yemeğinin faturasıymış. 47 bin küsür dolar. 70 milyar falan ediyo bizim tele hesabıyla. Vay anasını arkadaş. Adam demek ki o gün bu yemeği yemese gidip burger king'den 8.75'lik iki menü yese ve parayı da bana verse dünya yeni bi Abramovich kazanıcak. Şaka bi yana o parayla çok net bi şekilde 5 yıl yaşarım ben, gayet de lüks yani. Ama adamın bi öğle yemeği işte. Ulan, neyse.

Gitsem Gidemem,Kalsam Kalamam,Sevsem Sevemem...

2009-10-29T22:41:00.010+02:00

Geçen gün oda arkadaşımla kahvaltı ederken, tv de "kral nostalji klipler" konseptli bir programa denk geldik. Şimdi doğal olarak "Kral Tv Nostalji" den ;"Classic 60s" ya da "Sweet 80s" tarzı bir program bekleyemezsiniz. İster istemez 90'ların iğrenç şarkılarına ve şarkılarla müsemma iğrenç kliplerine maruz kalırsınız. Nitekim o anda da bu önermemi destekler nitelikte TV de "Çelik ve İğrenç Kazağı" beliriverdi. Mecbur dinledik...

Şimdi sıkı durun!!! Şok Şok Şok! ksp'tan müthiş itiraf; Az Sonra... (Bir alt satır lütfen)

Aslında mecbur dinlemedik lan! Resmen oturup dinledik.Eşlik ettik nakarata "Ateşteyim ateşteyim" diye. Çelik darbukayı çaldıkça kendimizden geçtik.Bir ara Çelik'in yanında duran kızların yaptığı o iğrenç dans figürlerini yapmaya çalıştık.Hatta en sonunda ,ben tam elimle masaya vurarak Çelik'in darbuka solosunu atıyorken oda arkadaşım dayanamadı ve : "Bende bu kazağın aynısı vardı lan!" demez mi.

bobiler.org

Oha diyenleri görüyorum ! (-Sana değil Anıl )

Yok lan şaka şaka. O kadar da coşmadık tabi. Ama oturup izledik yani. "90 lar ne acayipti lan!" geyiğini çevirdik. Yüzümüze, o dönemleri yaşadığımızı ve oradan sağ salim çıktığımızı gösteren hafif yavşak bir gülümseme yayıldı. O anda bir şey farkettim ki 90 larla olan ilişkimiz ; genç bir kızın ayyaş ve kızıyla ilgilenmeyen babasıyla olan ilişkisine çok benziyordu. 90 ları hem seviyorduk , hem de ondan ölesiye nefret ediyorduk.

Zaten "hem sevilip hem nefret edilen şeyler" diye liste yapılsa 90'lar tüm bir dönem olarak ilk sıralarda girer heralde.

Tam bir geçiş dönemiydi 90 lar. Lafı fazla uzatıp koca bir dönemin analizini yapmayı düşünmüyorum tabi ki. (Sanki "yap ulan" deseler yapabilicem de... Neyse)(bkz. Körfez Savaşı ve Oluşturduğu Konjünktör'ün 90'lar Türkçe Pop'una Etkileri,k.sp by Mcgraw Hill,Ankara,2009)

Benim diyeceğim şu: 90 lar bizi bir çok yerden etkiledi fakat bizi en çok s.kerttiği alan "müzik"ti heralde. Resmen çocuk yaşımızın getirdiği masumiyetle, sevgiyle, ilgiyle olgunlaşacak olan müzik kültürümüze bir balyoz misali indi 90 lar. O kadar kötü şeylere aşina oldu ki bu kulaklar şimdi kimi duysam aklımda kalıyor. Kimi dinlesem " 90 lar daha kötüydü abi, bu gene iyi " diyorum. İşte o dönemi gerçek anlamda yaşayan (yani basbayağı Tv karşısında Kral tv ve Klip97 izleyerek yaşayan) kişilerin o balyozun altından kalkmaları çok zor oluyor.

Buradan "Ne balyozu yaa;ben bitirdim hacı o işleri ,yara izi bile kalmadı, Bak!" diyenlere sesleniyorum. Hepinizin içinde bir "Çelik" şarkısı mutlaka yatıyor. Kendinizi kandırmayın. Açın bir "Ateşteyim" ,gelin nakarat kısmına, Çelik : "Ateşteyim, ateşte ateşte." desin ve durdurun. yüzde 99.5 unuz o nakaratı mutlaka tamamlayacaktır. Bana güvenin. (Aynı deney 'Hercai' de de denenebilir). Saygılar...

(Dip Not: Classic 60s ve Sweet 80s isimli programlar tamamen hayal ürünüdür)

Kendi Çapında Yabancı - 1

2009-10-29T04:30:00.007+02:00

Albert Camus hakikaten şahane yabancılaşmış topluma. Ona saygım sonsuz. Onun kadar yani böyle oturup kitap falan yazacak kadar olmasa da muntazaman ben de yabancılaşıyorum hayata. İşte bloga bi yazı yazabilecek kadar falan anca. Bu yazı dizisinde böyle küçük küçük, sevimli gibi böyle yabancılaşacağız hep beraber.

Şimdi ben amatör olarak müzikle ilgilenirim. Bas gitar çalarım elim döndüğünce. Neyse dostlarım bu sene müzik grubu falan işine girdim bişeyler. Okulun eğlence ve tanışma amaçlı yemeğinde çaldık. Çaldığımız şarkılardan birisi ise Akdeniz Akşamları'ydı. Ve dostlarım 21. yüzyılda, bilim ve teknoloji çağında insanlar hala Akdeniz Akşamlarıyla çılgınlar gibi coşabiliyor. Kendini kaybeden kalabalığı görünce hayatın aslında ne kadar anlamsız olduğunu anladım. Gökyüzüne baktım, işaret parmağımı yukarıya doğrulttum ve "bu şarkıyı senin için çalıyorum Camus" dedim. "Sen ve senin gibi yabancılaşmış tüm insanlar için."

Haftanın Filmine Kısa Bir Bakış-24

2009-10-27T21:57:00.003+02:00

Madem geri döndük bu geri dönüş havada kalmasın diye tozlar içinde kalmış bazı serileri yeniden başlatmayı planlıyorum. Bunlardan biri de "haftanın filmi" serisi.

Bu haftanın filmi Gandhi. 1982 yapımı film, Hindistan'ın bağımsızlığını kazanmasında çok büyük rol oynayan Mahatma Gandhi 'nin biyografisinden oluşuyor. Gandhi nin hayatını daha önce bilmeyenler için gerçekten didaktik bir film diyebiliriz. Biyografi den haberdar olanlar da Ben Kingsley 'in muhteşem oyunculuğu sayesinde Gandhi' yi somutlaşmış ,ete kemiğe bürünmüş olarak bulacaklar. Film 188 dk. gibi uzun denebilecek bir süreye sahip olsa da akıcı yapısı sayesinde filmi hiç sıkılmadan tamamlıyorsunuz.

Açıkçası filmin etkisi bende eğey yoğun oldu. Daha önceden biyografisini okumuştum Gandhi'nin ama kendisini canlı kanlı karşımda görünce! kendimi filme iyice kaptırdım ve bir ara kendimi Gandhi'nin yanında onun öğretilerini dinleyen bir öğrenci gibi hissettim.

En iyi film ve yönetmen de dahil tam 8 oscar kazanan film, dönemin kült filmi E.T yi ve ünlü yönetmeni Steven Spielberg'i de ikinci plana atmasını bilmiştir. Usta oyuncu Ben Kingsley de ilk ve tek heykelciğini bu filmle elde etmiştir(E bi zahmet.)

Gandhi size 3 saatlik akıcı,felsefik ve büyülü bir Hindistan yolculuğu vaat ediyor. Tarafımdan şiddetle tavsiye olunur.

Bu Blog Ölmedi Yüreğimde Yaşıyor...

2009-10-27T12:15:00.008+02:00

Evet.Bitiyordu.Artık ölüm döşeğindeki bir hastayı bekler gibi blogun kapanmasını bekliyorduk.

Fakat tüm umutların tükendiği anda o ortaya çıktı. En parlak,en ulu ve en kıymetli yıldızımız bütün ışıklar söndüğü anda parlıyor.Hayır, Earendil* den bahsetmiyorum. Basbayağı sedürt bu parlayan. Tanıdığımız, bildiğimiz sedürt.

O kadar soğumuştum ki blog'tan. Yazı değil yazıcık dahi yazacak mecalim ve isteğim kalmamıştı. Arada girip çıktıkça sağ tarafta : Ekim(1) i görüyor, için için kan ağlıyordum. Ara ara bir gaz gelse ve yeni bir yazıya başlasam hemen aklıma spicoli geliyordu. Ve ona bütün benliğimle haykırmaya başlıyordum : " Yazarsan Ekim'e , yazmazsan... kadar "

Bu sözün ardından bütün dikkatim dağılıyor, bir tek harf dahi basmıyordu parmaklarım. Fakat onu gördüm. Evet o yazı, sedürt'ün yazısı... Yeni bir umut olmuştu benim için. Hala yazabilirdik.Hala bir şeyler üretebilirdik. Tükenmemiştik."Modern gibi kadınla çıkan ve 3 ay sonra tükenip Pink Floyd'un yeni kasetini almaktan bahseden ve bu şekilde ilişkisini bitiren erkek figürü**" değildik biz. Evet, daha yapacak işlerimiz vardı.

Teşekkürler sedürt. Tekrar sahalara dönmek güzel.

"* ve ** " ı hakkaten çok merak ettiyseniz bana mail atın.Evet kimsenin atmayacağını biliyorum hehe.

Bir Sınav İçin Ağıt

2009-10-27T00:29:00.005+02:00

Ben her sınav döneminden sonra bir takım kararlar alırım. Yanlış anlaşılmasın dostlarım "bundan sonra günü gününe çalışıcam oğlum" tadında kararlar değil. Yani yalan söylemiyim hadi bir keresinde "oğlum bu sefer çalışmaya bir gün daha erken başlıycam" kararı almışlığım var ama sayılmaz o da. Onun dışında aldığım kararlar daha çok eğlence sektörüne yönelik kararlardı. "Olm acaip gezicem bu sefer", "olm bundan sonra piç olucam, o zaman değerin biliniyor" falan filan gibi bir takım klişe gibi kararlardı gene de aldıklarım. Hee sorarsanız yaptın mı diye başımı usulca öne eğerim. Hem ne demiş İsmail Türüt: Plan yapmayın plan.

Bu sınav döneminde ise sürecin içerisindeyken bir karar aldım. Sınav salonunda hocanın gelmesini bekliyorduk ve bir anda o fikir geldi aklıma: "Bundan sonra sınav çıkışında "sınava girdin mi" diye soran adama "sınav bana girdi ohahahaha" şeklinde cevap veren adamı ağzından burnundan kan gelesiye kadar dövmek"

Önce bu fikrimi kamuoyuyla paylaşmak için sınavın bitmesini mi beklesem diye düşündüm. Ama engel olması oldukça güçtü. 2 saat boyunca nasıl dayansındı bu deli gönül bu fikri söylemeden. Hoca gelmeden ayağa kalktım ve: "millet bundan sonra "sınav bana girdi" esprisini yapanın ağzını burnunu kırma kararını aldım benimle misiniz?" dedim coşkulu bir alkış koptu, aralardan yuhalayanlar falan oldu kafalarını saklayıp, iki üç tane mal gibi çocuk da tırnaklarını kemirmeye başladı.

Sınav bitiminde o tırnaklarını kemiren çocuklar "abi bi konuşabilir miyiz" diyerek beni sessiz bir yere götürdüler. Çocuklarla da kaç senedir aynı sınıftaymışım, ilk kez o zaman farkettim onların varlığını. CIA midir MİT midir nedir kaç senedir dikkat çekmeden durmuşlar yanımızda. Neyse işte: "Abi sırf sınavlara bu espriyi yapabilmek için çalışmadan giriyoruz, bildiğimiz bir bu espri vardı onu da sen aldın elimizden, gel vazgeç sen şu işten, bitirme bizi" dediler. "Tamam" dedim, "ben görmeden sessizce aranızda yapabilirsiniz, ama ben duymayayım" dedim. "Saygılar abi" dediler ve tekrar kalabalığa karışıp kayboldular.

This is It

2009-09-27T15:25:00.002+03:00

Michael Jackson'un ölmeden önce programını yaptığı turne; "This is It". Daha sonra MJ ölünce bu turne; yaptğı provalar ve sahne arkası görüntülerden oluşan bir belgesele dönüştürülmüş. Film 29 Ekim'de ülkemizde gösterime girecek tüm dünya ile birlikte. Sadece 2 hafta gösterimde kalacakmış.

Sadece şu afiş bile yeter aslında. İnanılmaz.

Yorumsuz

2009-09-25T13:50:00.002+03:00